hoe kan het?

Op sommige dingen heb je geen grip, al zou je dat nog zo graag willen. Jongeren (met een beperking) behoeden voor de pijn, het verdriet van het missen van een dierbare. Altijd moest ze lopen, heel ver. Ze heeft gevochten, maar kon niet meer. ‘Hoe kan dat nou, dat je niet wil eten?’ vroeg een jongen aan mij. ‘Dat bestaat toch niet.’ Helaas wel, ik probeer hem uit te leggen dat je stemmetjes in je hoofd kunt hebben, die blijven maar doorpraten. Over wat je wel moet doen, wat je niet moet doen. Dat snapt hij wel, maar deze stemmen dan? Wat zeggen die… Deze stemmen zeiden dat ze niks mocht eten, en als ze iets at dat ze dan heel ver weg moest lopen – tot ze niet meer kon – en dan weer terug. Hij knikt, ‘het is niet eerlijk.’ En nu de begrafenis, hoe gaat dat, wat moet ik aan en moet ik iets doen? We gaan op de bank zitten, ik leg hem uit hoe een uitvaart verloopt; het afscheid, het begraven en het condoleren. Hij knikt, lijkt het te snappen, en wil nog even kwijt: ‘In de hemel zouden ze je gewoon terug moeten sturen. Zo jong, dan mag je daar nog niet naar binnen.’

 

Voor hulp bij rouwverwerking:

http://www.stichtingjongehelden.nl/

Aanwezig en dichtbij zijn voor het kind,

vragen beantwoorden die het kind heeft,

samen nadenken over het afscheid nemen.

op jezelf

Of ik even wilde poseren, vroeg mijn nichtje, wel met mijn handen voor mijn ogen zodat ik niet herkenbaar in beeld kom. Het is voor een speciaal project, op de academie in Brussel. In België proberen elke week 5 studenten een einde aan hun leven te maken. Dat is veel, te veel aangezien niet alle cijfers bekend zijn ligt het aantal waarschijnlijk zelfs hoger. Hoe komt dit? Belgische jongeren leren niet om over hun gevoelens te praten. Tijdens de studententijd zijn er al snel (veel) negatieve gevoelens, door het ervaren van negatieve gebeurtenissen zoals slechte cijfers en een relatiebreuk. Leren bewust worden van deze gevoelens, leren praten over deze gevoelens, en hulp zoeken – dat wil de academie onder de aandacht brengen. Mijn nichtje had een goed idee, posters die nieuwsgierigheid opwekken. Natuurlijk wil ik daar aan meewerken!


In Nederland lopen ook veel jongeren rond met negatieve gevoelens, voor informatie, een luisterend oor en hulp: https://www.113online.nl/

Grote mond ...

“Jij mόét naar mij luisteren. Ik zeg wat jij moet doen.” Met mijn voet stop ik de voetbal die naar mij toe rolt. Ik kijk het kereltje aan, tien jaar oud. We zijn buiten aan het voetballen. Hij staat achter en wil niet dat ik in het doel ga staan. Ik kijk hem aan, “Pardon? We luisteren naar elkaar, je mag wat aan mij vragen.” Hij begint te trillen, “Ben je boos, zijn we vriendjes?”
Hij is vooral erg druk, met hem naar buiten gaan vinden ouders het belangrijkste voor nu. Hij kan zijn energie kwijt, ik kan hem beter leren kennen. Deze vent heeft de afgelopen tien jaar genoeg meegemaakt. Een lief mannetje met een hele grote mond. Ik benoem dat ik het niet leuk vind, schreeuwen is niet nodig als ik dichtbij sta. We zijn nog geen vriendjes, ik ken je pas kort, wel vind ik je aardig. Hij knikt, we kunnen verder spelen. Opboksen tegen twee grote broers is het minste van al zijn problemen. Beschermd voelen door het gezin waar je in opgroeit is erg belangrijk voor de verdere ontwikkeling. Ik merk dat hij zich groot maakt, verschuilt achter het gebruik van moeilijke woorden, schreeuwen en schelden. Maar als het er op aan komt, grijpt hij snel mijn hand voordat we oversteken.

Lichaamstaal therapie

Interessante bespreking gehad bij de gemeente Hattem. Bij het inzetten van een interventie bij jongeren wordt vaak vanuit leer-theoretisch perspectief gekeken. Wat moet er anders? Dat wordt beloond of juist bestraft. Dit is de gebruikelijke methode, maar is dit ook de beste methode? Inmiddels vergoed de gemeente ook therapie vanuit de dynamisch systeem theorie.

Het werken met Emerging Body Language (EBL) is anders dan ik verwachtte. Er wordt niet volgens een vast protocol gewerkt. De theorie gaat er van uit dat processen niet lineair verlopen. Ieder mens is een dynamisch systeem, er zijn altijd schommelingen die aangepast worden binnen het lichaam. Bij deze interventie methode wordt niet naar het ‘wat’, maar naar het ‘hoe’ gekeken. Met ‘wat’ wordt hier bedoeld: wat moet er worden geleerd, de inhoud (dit is de leer theoretische invalshoek). Met ‘hoe’ wordt hier bedoeld: hoe wordt het geleerd, de manier waarop geleerd wordt. EBL is niet taakgericht, maar relatie gericht. Het doel is onbelangrijk, de weg er naartoe geeft de waarde aan van het leren. Je werkt vanuit de kwaliteiten die de jongere bezit. Ik sluit aan bij de jongere, vanuit de relatie die ontstaat tussen ons leren we van elkaar, dit is namelijk een natuurlijke wijze van elkaar iets leren. Het leren gaat vanzelf. Ik sta niet boven de cliënt, maar naast de cliënt. Het is niet “ik leer jou iets, want jij kan het niet”, maar “wij leren elkaar iets nieuws, iets dat we voorheen niet konden.” Als een kind moeite heeft met gangbare behandelingen, is werken vanuit EBL een prima oplossing. Kijk eens vanuit een andere invalshoek naar een kind.

Onopgemerkt

Ze zegt niet veel, zo is ze geworden. Ze belde mij op: ‘Jeanine we moeten naar de politie. Het is niet goed wat er al twee jaar gebeurd.’ De instelling, hulpverleners en ik (toen nog stagiaire) maakten ons al langer zorgen, een heel kwetsbaar meisje. Seksueel misbruik. Ze loopt met gebogen hoofd het kamertje in op het politiebureau. Wat is ze klein. Maar wat ben ik trots op haar, ze heeft durven zeggen dat ze niet wilde, dat dit moet stoppen. En ook, wat ben ik boos, geen enkel signaal heb ik opgevangen. Ik werkte een paar maanden met haar aan het vergroten van zelfstandigheid, grenzen aangeven en daarnaast gaf ik seksuele voorlichting. Te laat om te voorkomen, wel heeft ze het zelf gestopt.
De dader, haar buurjongen, is van dezelfde leeftijd. Die heeft óók hulp nodig bedenk ik me. Wat gaat er in zijn koppie om dat hij dit een ander aandoet?
Hier moest ik aan terug denken toen ik de nieuwste uitgave van het tijdschrift van Augeo zag, meer focus op preventie bij jongens en mannen – vaak dader en slachtoffer. Geef als man/vader/broer/neef/vriend het goede voorbeeld. Zodat er minder daders en daarmee minder slachtoffers van seksueel misbruik komen. Samen misbruik aanpakken.

Voor meer informatie:

http://www.augeomagazine.nl/nl/magazine/10037/789523/cover.html?utm_source=Augeo+portal+inschrijven&utm_campaign=1e843e14a7-AM_ISPCAN&utm_medium=email&utm_term=0_6665025349-1e843e14a7-43241389&mc_cid=1e843e14a7&mc_eid=860a53f68d

www.bureaugoal.nl

Alleen staan

Zoveel mogelijk zelfstandigheid. Geef hem dat maar mee. Hij moet leren de wereld aan te kunnen. Natuurlijk is het verbeteren van zijn motoriek ook belangrijk. Maar daarnaast, in de tijd die overblijft na de persoonlijke verzorging, is zelfstandigheid de nummer één. De gemeente vindt van niet, zij zien het anders. Deze jongere in rolstoel heeft maar voor een half jaar budget nodig, van dit budget leert hij lopen. Dan zijn we klaar. Dat deze jongere een aangeboren afwijking heeft, en daarnaast een verstandelijke beperking, maakt niet uit. De grote boze buitenwereld, voor het kind met een beperking is het vaak de waarheid.
Ik bel samen met een jongere op naar het taxibedrijf waar hij net door thuis is gebracht. Hij heeft zijn telefoon in de taxi laten liggen, dus heeft hij zelf het service nummer opgezocht en belt nu op luidspreker met de baliemedewerkster. "Ik ben net thuis gebracht, maar heb m’n telefoon laten liggen in de taxi per ongeluk. Heeft u deze gevonden?" Het antwoord van de baliemedewerkster luidt "Normaal reageren kun jij zeker niet. (geen pauze voor een antwoord) Maar ik verbind je door". Waarop ze ophangt. Ja, deze jongen heeft autisme, ja deze jongen heeft hechtingsproblemen, ja deze jongen heeft een verstandelijke beperking…. De jongen kijkt mij aan en schiet in de lach. "Ik bel gewoon nóg een keer!"
Humor en leren omgaan met onwetendheid van de buitenwereld, leer hem dat maar aan!

Wat zeg je?

Achter mijn laptop verscholen probeer ik brieven te tikken terwijl buiten de auto's voorbij rijden. Al snel dwalen mijn gedachten af, kijk ik toch weer even zuchtend naar buiten. Door de regenpijp hoor ik het laatste water van het dak vallen. Van dit geluid moet ik naar de wc. Ik sta op en loop richting de gang waar ik het monotone gezoem van de wasmachine hoor. Al een uur verder, brief nummer één is nog niet af. Als ik even later weer ga zitten bekijk ik de datum: 23-9, over drie dagen is het Werelddovendag. Deze dag staat in het teken van "Doven in beweging". Zowel letterlijk, op sport en spel gebied, als figuurlijk - binnen de Nederlandse maatschappij. Hoe is het om doof te zijn? Doordat je niets hoort zit je midden in je eigen wereld. De buitenwereld is afgesloten, jij bent afgesloten van de buitenwereld. Iemand staat plotseling naast je, of is zomaar weg. Hoe leg je contacten? Er zijn weinig mensen die de gebarentaal beheersen, te weinig tolken en tegenwoordig heeft iedereen haast. Hoe vind je een baan? Communicatie verloopt moeizaam als er weinig mensen zijn die je begrijpen. En dove kinderen, hoe moeten zij de wereld leren begrijpen? Beelden zeggen veel, maar zonder ondertiteling is er geen touw aan vast te knopen. Natuurlijk kunnen zij naar een speciale school, maar deze kan slechts beperkt helpen bij het 'in beweging blijven'. Het leren van gebarentaal helpt om de wereld te begrijpen.
Ook kinderen zonder gehoorproblemen kunnen moeite hebben met het begrijpen van de wereld. Wetenschappelijk bewezen is dat het aanleren van gebaren positieve effecten heeft op het leren begrijpen van de wereld. Het aanleren van een extra communicatievorm zorgt voor meer begrip, creativiteit en zelfstandigheid bij kinderen.
Zou dat bij jou en mij ook gelden? Je hersenen aan het werk zetten om een nieuwe communicatie vorm te leren. Het leren van een nieuwe taal zorgt voor groei in de hersenen en daarbij wellicht bewustwording van de horende maatschappij, en misschien ook wel "Horenden in beweging!?"


Aan de slag:
http://www.werelddovendag2015.nl/
https://www.lerengebaren.nl/


Voor kinderen:
http://www.lottemax.nl