(Aan)Voelen

Als je je best maar hebt gedaan. Dan is het niet erg dat het niet gelukt is. Maar vaak lijkt het dat dat niet (goed) genoeg is. Hard werken, door werken en nog harder werken om je doel te bereiken. Of misschien niet je eigen doel, maar de druk die je vanuit een ander voelt. Wat je zelf voelt kun je aan de kant schuiven. Maar is dit wel een goed idee? Soms kun je best even negeren wat je voelt, maar op langere termijn loop je zo jezelf voorbij. Volgens het CBS zijn er in Nederland nu al 100.000 mensen van onder de 35 met een burn-out. Opgebrand. Geef jezelf de regie terug, houd je hoofd koel!
Met kinderen/jongeren oefen ik hier ook veel mee. Eerst bedenken wat je zelf wilt: wat vind ik belangrijk? Wat wil ik anders doen? Hierna oefenen om je eigen doelen te bereiken. Bij oefenen hoort ook rust, een pauze. Je hoofd leegmaken. Fluister je zorgen in je hand en gooi ze het raam uit, schrijf je zorgen op papier en verscheur het. Haal een frisse neus, ga minstens een half uur naar buiten.
En bedenk helpende gedachten voor als je hoofd toch even op hol slaat in het negatieve:
Je bent goed genoeg. Je doet je best. Niet perfect is ook oké !

doelen stellen

Aan het begin van het behandelingstraject ga ik altijd even zitten met de cliënt, en vraag wat er goed gaat, hierna vraag ik wat er niet goed gaat en vervolgens geef ik aan dat we samen gaan bedenken: en wat nu? Zo komen er bijna altijd doelen uitrollen waar ook het kind achter staat. Een mooi begin voor behandeling! Pas wilde ik bij een cliënt afsluiten, het gaat erg goed met haar, mijns inziens heeft ze grote stappen gezet en lukt het haar nu om haar angst te reguleren zodat zij naar school durft. Het meisje zelf vindt dat het heel goed met haar gaat. Wel gaf ze aan dat ze 'nog niet klaar was'. Ik snapte even niet zo goed wat ze bedoelde. Ze gaf aan dat ze samen met vriendinnen nieuwe doelen had opgesteld: vaker wat zeggen tegen onbekenden, elke dag een grapje maken, elke dag drie complimenten aan anderen geven, ... 'Net zoals wij dat samen deden, zodat het steeds een beetje beter gaat.' Wat mooi dat ze dat zelf zo oppakt, een meisje van 16 die de inhoud van zelfhulpboeken zelf heeft uitgedacht! Wel waarschuw ik haar voor het hoog leggen van de lat. Hoeveel verwacht je van jezelf? Wat mooi om zo verder te kunnen praten!

Goede voornemens

Vol goede moed beginnen aan het nieuwe jaar; mijn goede voornemen om nog meer kinderen, jongeren en hun ouders op (de positieve) weg te helpen, de steun in de rug te geven die ze nodig hebben. Wat zijn jouw goede voornemens? Veel mensen maken een lijstje. De valkuil bij goede voornemens is vaak dat het:

- te groot is,
- alleen gaat om wat niet meer mag,
- je steeds in het presteren in plaats van oefenen zit.
Beter is om:
- tussen doelen te maken naar je hoofddoel toe,
- positief te formuleren (geen niet in het voornemen),
- oefenen ook mee te nemen. Het is belangrijk om te blijven ontwikkelen, te blijven leren.

Leren en oefenen bijvoorbeeld door je te laten inspireren door TED talks. Ik zag een TED talk van Eduardo Briceno over "hoe je beter kunt worden in de dingen die je belangrijk vindt". Eduardo noemt dat we vrijwel continue in de presteer modus zitten, beter is om ook een oefenzone te creëren. Hierin mag je fouten maken, kun je verbeteren. Vervolgens kun je dit laten zien op het moment dat het om presteren gaat. Door jezelf de mogelijkheid te gunnen om te leren kun je op lange termijn beter presteren.

Fijne feestdagen!

Bijna vakantie, bijna 2018! Terugkijken en vooruit kijken. Het is een mooi jaar geweest waarin bureau GOAL veel kinderen, jongeren en hun ouders heeft kunnen helpen om stappen te zetten in een positieve richting, denken in oplossingen in plaats van in problemen, samen doen, van elkaar leren, elkaar beter begrijpen en meer gezelligheid thuis. Laten groeien en bloeien, soms bleek een diagnose niet (meer) nodig, soms bleek een diagnose heel erg helpend. Ook volgend jaar mag GOAL voor kind en ouder weer vergoede jeugdzorg bieden, de regio is zelfs vergroot van Arnhem-Lingewaard-Overbetuwe-Ede-Apeldoorn naar Nijmegen. Volgend jaar dus hopelijk nog meer kinderen, jongeren en hun ouders die ik verder kan helpen.
1 januari is voor veel mensen de reden om goede voornemens te bedenken. Om je op weg te helpen deze voornemens vol te houden met je gezin is het belangrijk om goede voornemens
- positief te stellen (wat wil je wel? In plaats van wat wil je niet?)
- te denken in kleine stapjes (ineens helemaal anders is niet haalbaar, bekijk wat kans heeft om te lukken)
- het doel concreet maken (wat wil ik precies?)
- samen met je kind/het gezin hierover nadenken en het doel maken.

helemaal tot rust,,

Deze periode is al hectisch genoeg. Niet alleen voor ouders, voor kinderen is het ook erg spannend! Kadootjes wel of niet, familie bezoek wel of niet, lekker eten wel of niet doen, en wat dan eten? Om tot rust te komen kan het voor kinderen (maar ook voor ouders) heel goed helpen om te kneden en te knijpen met de handen. Daar zelf iets voor maken is natuurlijk het allerleukste! Op YouTube staan genoeg filmpjes om zelf slijm te maken, met wasmiddel, tandpasta, lijm, scheerschuim. Genoeg variaties, voor niet plakkend (!) slijm. Als je het slijm hebt gemaakt ga er dan rustig mee aan tafel zitten. Lekker kneden, knijpen, figuurtjes maken. Door de focus te leggen op voelen, het hier en nu word je (of je kind) al snel rustig. Laat je zorgen los en maak je hoofd leeg. Een kind kan dit al onbewust doen, voor jezelf is het even opladen; een momentje mindfulness.

Die andere ouders doen ook maar wat,,

"Hoe moet het dan? Wat doe ik verkeerd?" Ik zit aan de keukentafel bij een moeder. Waarschuwingen van haar kant hadden niet het juiste effect op de kinderen die rond (blijven) rennen en ruzie maken. De kinderen lachen haar uit, rennen door of geven ook haar een schop. Om de ander (hier: de kinderen) iets duidelijk te maken is het goed om eerst zelf te bedenken wat je belangrijk vindt. Wat vind ik goed en wat vind ik niet goed? Wat is mijn grens? Maak dit vervolgens duidelijk bij je kind. Zo gaan wij met elkaar om.
Opvoeden is een doelgericht werkwoord geworden, waarbij we moeten bouwen aan een kind. We kunnen dit ook veranderen, niet bouwen aan een kind, maar een kind laten groeien. In plaats van 'opvoeden', 'ouder zijn'. Dan maak je deel uit van een menselijke relatie. Het pas verschenen boek van Alison Gopnik, De opvoedparadox, geeft dit mooi weer: de ouder als timmerman of als tuinman.
Als timmerman werk je aan de hand van een bouwtekening aan een product. Als tuinman creëer je een beschermende ruimte van liefde, veiligheid en stabiliteit. Zo kan het kind floreren. Het kind kan leren door (na) te doen, te falen en te spelen. De tuinman geeft de grens aan, daarbinnen groei je steeds verder.


Meer lezen? :
https://www.nieuwezijds.nl/Boek/9789057123139/De-opvoedparadox/
www.bureaugoal.nl

(val)-leerkuil

Oefenen, oefenen, oefenen - anders leer je het nooit. Maar in je hoofd is dat oefenen misschien helemaal niet zo leuk. Ik kan het niet, het lukt me toch niet, ik wil niet meer. Het lijkt wel of je de enige bent die het zo moeilijk vindt. Een moeder schoof een poster van de 'leerkuil' onder mijn neus. Wauw! Mooi weergegeven wat er gebeurt als je gaat leren, als je gaat oefenen! Alle kinderen vinden dit moeilijk. Alle kinderen hebben vervelende gedachten als het niet (zo goed) lukt. En dan? Doordat dit zo duidelijk is gemaakt op de poster, herken je bij jezelf sneller dat je zo denkt. Dat denken zijn 'gewoon' gedachten, en gedachten kunnen we misschien een beetje veranderen zodat ze wat fijner zijn. Wat kun je in plaats denken? 'Soms lukt het, soms niet.' 'Dit is om te oefenen. ' Als ik alles al kon - dan spring ik meteen over de leerkuil heen!'