3, 2, 1 .....

 Ontploffingsgevaar!

"En dan zomaar, ben ik zo boos - ik ga schreeuwen, slaan, schoppen." Het kind vertelt mij wat er gebeurde afgelopen woensdag op het schoolplein. Opeens een boze bui, hij lijkt uit het niks te komen. Later, na de boze is het kind vaak verdrietig/boos op zichzelf dat dit gebeurd is. Ook bijvoorbeeld omdat er is iets stuk is gegaan, of het kind heeft pijn. Erover napraten en aangeven dat dit niet leuk is, helpt vaak niet genoeg om de bui te voorkomen de volgende keer. Hoe kun je die bui nu wel voorkomen? Hoe kun je dit anders aanpakken?

Hoe fijn zou het zijn als het je kind lukt om tot 10 te tellen, aan te geven dat er iets aan de hand is, dan wel een paar minuten boos zijn, oplossen en weer lekker verder spelen? Hieronder lees je hoe.

Ik pak een groot vel papier voor het kind: “Als we jouw boos zijn vergelijken met een vulkaanuitbarsting...” Ik pak stiften en kleurpotloden. "Kun jij een vulkaan tekenen?" Enthousiast gaat het kind aan de slag, een grote vulkaanuitbarsting verschijnt op het vel. Ik kleur mee: helemaal onder aan de vulkaan maak ik het groen: gras, bloemen, een boom. Grote (rook)wolken verschijnen boven de vulkaan. "Wow, dat lijkt echt op een grote uitbarsting!" De stromen oranje lava lopen over het papier. Ik begin uit te leggen, het groen beneden aan de vulkaan, daar is het nog gezellig, spelen we fijn samen en doen we leuke dingen. Dan gebeurt er iets waardoor het in de vulkaan gaat borrelen" (ik teken belletjes in de vulkaan), het kind begint te vertellen: "Als het niet eerlijk gaat, als ik iets niet mag doen." Ja, precies dat! Dat is dan oranje. "Als het lang genoeg borrelt, zonder oplossing, dan komt de vulkaan uitbarsting! Grote stukken steen vliegen door de lucht, rode knallen en zwarte wolken komen uit de vulkaan: Het is niet meer gezellig." Het kind kijkt naar de tekening en begint direct te knikken, "zo gaat dat ja!" Oke, en hoe kunnen we er nu voor zorgen dat die vulkaan in jouw buik niet uitbarst? Samen diep nadenken: Bijvoorbeeld: even weglopen, stop hou op zeggen,  samen iets anders leuks verzinnen om te doen, naar een volwassene toe gaan, ..... Ik schrijf aan de zijkant alle goede ideeën op.
Soms barst de vulkaan toch uit, wat kunnen we dan doen? Bijvoorbeeld: grote wolken in je mond blazen 3x heel hard de vulkaan uit; je bedenkt je dat er een groot ijsblok in je buik zit, die dooft de vulkaan, ......

Zo hebben we een overzicht wat er gebeurt in kindertaal. Je kind kan beter begrijpen wat er gebeurt en kan oefenen met dit benoemen. Zo wordt het snel weer “groen”. De oplossingen die je samen verzint kun je als reminder aangeven bij je kind. Hang het vel papier op een duidelijk zichtbare plek op in de woonkamer. Zo kan het kind hier nog even op terug kijken.

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen; bijvoorbeeld over jouw aanpak thuis, over de reacties van je kind of het gedrag van je kind. Soms reageert je kind alsnog op een manier die je echt niet begrijpt, maar wel graag wil begrijpen. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

O, kom er eens kijken

wat ik in mijn schoentje vind... Krijgen, dat is zo leuk, scheuren met het papier, welke verrassing zit eronder? Maar eigenlijk is het geven ook wel heel leuk: het koppie van de kleine (of grote) zien; scheuren, wat zit er onder het papier? Wauw, dat is mooi; wil je ook met ....? Geven en delen, stiekem nog mooier dan krijgen. Dat terwijl de hele decembermaand voor kinderen in het teken staat van "krijgen".
Leren delen en dat geluk ervaren, misschien juist iets om nu te doen? En hoe dan?
Samen oefenen, bijvoorbeeld met iets lekkers uitdelen: het kind heeft 'veel' en laat het andere kinderen/opa en oma/de knuffels ook wat geven. Geef hierbij het gevoel aan van de ander: dat vindt ... lekker, of spelen met jouw pop/bal/trein vindt ... erg leuk. Samen spelen, samen delen. Het is leuk en gezellig om samen met hetzelfde te spelen. Kijk vanaf een afstandje hoe het loopt, grijp niet direct in - vaak komen kinderen samen tot een compromis. Houd wel in de gaten dat de ander niet de hele middag met het speelgoed speelt, laat je kind ervaren dat het het speelgoed ook weer terugkrijgt na een tijdje. 
Als je kind een bepaald speelgoed echt niet wil delen, dan mag dat ook. Nee = nee; kijk samen waar de kinderen wel mee kunnen spelen. Dat was gezellig!

Samen geven en delen; Sinterklaas ondersteunen?

https://kinderhulp.nl/wat-wij-doen/actie-pepernoot/

https://www.sintvoorieder1.nl/

https://sinterklaaskapoentje.org/

https://www.humanitas.nl/programmas/sinterklaasactie/

en natuurlijk lokale inzamelacties :) 

Vakantie!

Geen school, clubjes of sport. (Een beetje) uitslapen, en dan pas bedenken wat we gaan doen. Kunnen we samen van het moeten afstappen. Even uit de wereld die continu 'aan' staat. Er tussenuit, met je blote voeten in het gras. Een rem op alle prikkels. Kleintjes kunnen dat heel goed, er 'zijn' zonder afleiding. Tussen het spelen door een rust moment pakken. We zijn het een beetje verleerd, maar we kunnen het opnieuw proberen. Maak bijvoorbeeld voor jezelf, en zeker ook voor je kinderen een stilte plekje. Hier kun je je even terugtrekken en bij jezelf komen. Ervaar de stilte. 
Maak samen een wandeling, in stilte. Juist: wat voel je? Op blote voeten, of bedenk (van te voren) opdrachten als het voelen aan de bast van de boom.
Je hoofd wil soms wat meer rust. Pak een oude plastic fles, vul deze met water en glitters. Schudden en kijken, wacht totdat alle glitters op de bodem liggen. Ook fijn als je aan het piekeren bent, een probleem hebt, de zakkende glitters zijn de 'nadenktijd'. Alle glitters gezakt, dan gaan we iets anders doen!
De eerste vijf minuten aan tafel eet iedereen in stilte, proef, voel, ervaar de structuur en de smaken.
Oefenen met rust ervaren; heb je een vol hoofd door prikkels om je heen? Oefen samen met je kind om van je hoofd naar je hart te gaan, dan te zakken in je buik. Denk dat uit je zitbotjes, je voeten, je rug wortels groeien, zo de grond in. Ze maken dat je heel stevig zit. Zo stevig dat je niet wordt afgeleid door alles om je heen.
Luister naar de stilte. Zet eerst muziek aan; dans, lach, zing. Zet de muziek uit en luister naar de stilte. Ook zou je een oefening met een klankschaal kunnen doen. Wie hoort de klanken nog? Stil zitten en luisteren, met je oor erbij. Het geluid duurt veel langer dan je denkt.
Oefenen om te leren voelen. Ga op 3 meter afstand van elkaar staan, laat je kind zijn ogen dicht doen. Nu loop je zachtjes naar voren. Wanneer zegt je kind stop? Sta je op een fijne afstand? Of sta je te dichtbij? (doe dan de oefening nog eens). Als je een fijne afstand hebt kan je kind in gedachten daar een muur zetten. Praat over de muur, teken deze, hoe ziet jouw muur eruit? Het is een muur die je beschermt tegen prikkels van buitenaf. Als er iets gebeurt wat je kind niet fijn vindt, kan hij of zij de muur in gedachten toveren, zo komt de situatie minder hard binnen en voel je je beschermd.

Een fijne, ontspannen vakantie gewenst!

(Aan)Voelen

Als je je best maar hebt gedaan. Dan is het niet erg dat het niet gelukt is. Maar vaak lijkt het dat dat niet (goed) genoeg is. Hard werken, door werken en nog harder werken om je doel te bereiken. Of misschien niet je eigen doel, maar de druk die je vanuit een ander voelt. Wat je zelf voelt kun je aan de kant schuiven. Maar is dit wel een goed idee? Soms kun je best even negeren wat je voelt, maar op langere termijn loop je zo jezelf voorbij. Volgens het CBS zijn er in Nederland nu al 100.000 mensen van onder de 35 met een burn-out. Opgebrand. Geef jezelf de regie terug, houd je hoofd koel!
Met kinderen/jongeren oefen ik hier ook veel mee. Eerst bedenken wat je zelf wilt: wat vind ik belangrijk? Wat wil ik anders doen? Hierna oefenen om je eigen doelen te bereiken. Bij oefenen hoort ook rust, een pauze. Je hoofd leegmaken. Fluister je zorgen in je hand en gooi ze het raam uit, schrijf je zorgen op papier en verscheur het. Haal een frisse neus, ga minstens een half uur naar buiten.
En bedenk helpende gedachten voor als je hoofd toch even op hol slaat in het negatieve:
Je bent goed genoeg. Je doet je best. Niet perfect is ook oké !

Die andere ouders doen ook maar wat,,

"Hoe moet het dan? Wat doe ik verkeerd?" Ik zit aan de keukentafel bij een moeder. Waarschuwingen van haar kant hadden niet het juiste effect op de kinderen die rond (blijven) rennen en ruzie maken. De kinderen lachen haar uit, rennen door of geven ook haar een schop. Om de ander (hier: de kinderen) iets duidelijk te maken is het goed om eerst zelf te bedenken wat je belangrijk vindt. Wat vind ik goed en wat vind ik niet goed? Wat is mijn grens? Maak dit vervolgens duidelijk bij je kind. Zo gaan wij met elkaar om.
Opvoeden is een doelgericht werkwoord geworden, waarbij we moeten bouwen aan een kind. We kunnen dit ook veranderen, niet bouwen aan een kind, maar een kind laten groeien. In plaats van 'opvoeden', 'ouder zijn'. Dan maak je deel uit van een menselijke relatie. Het pas verschenen boek van Alison Gopnik, De opvoedparadox, geeft dit mooi weer: de ouder als timmerman of als tuinman.
Als timmerman werk je aan de hand van een bouwtekening aan een product. Als tuinman creëer je een beschermende ruimte van liefde, veiligheid en stabiliteit. Zo kan het kind floreren. Het kind kan leren door (na) te doen, te falen en te spelen. De tuinman geeft de grens aan, daarbinnen groei je steeds verder.


Meer lezen? :
https://www.nieuwezijds.nl/Boek/9789057123139/De-opvoedparadox/
www.bureaugoal.nl

binnen de lijntjes

Wanneer stop je? Hoe weet je dat je moet stoppen? Kun je op tijd stoppen? "Hij doet het gewoon expres." Net iemand omver duwen, net tegen iemand aanlopen, net iets kapot maken, net nog even doorgaan; het bloed onder je nagels vandaan halen. Niet luisteren, niet zien, niet voelen. Samen met de opvoeder probeer ik vanuit het kind te kijken. Een kind doet het (vaak) niet expres. Misschien weet hij niet wat een grens is. Dan moeten we eerst oefenen. Dat klinkt een beetje vreemd. Maar wanneer leren we expliciet wat de grens is? Het is aanvoelen, en wat als dat nu net niet lukt? Met het kind ga ik tekenen, op een groot vel papier. Wat is de grens? De rand van het papier, daarbinnen mag alles. Het kind trekt precies langs de rand een streep met de stift. "Zo dat is de grens, daar is het STOP." We tekenen bomen, vogels en een grote berg. Binnen de lijntjes. Een duidelijke fysieke grens. Volgende week oefenen we verder: hardlopen en op tijd stoppen, als de ander de hand omhoog houdt in stopteken. We werken van heel duidelijk naar steeds minder duidelijk - zodat je straks de ander kan inschatten, daar ligt zijn of haar grens, STOP.

(on)zichtbaar

Lekker kleuren, schilderen en kliederen. Vol met de handen in de verfpot, al druppelend deze er weer uit trekken en smeren maar! Eén grote kliederboel. Op het grote stuk karton kan het kind zijn gang gaan. Geen regels, alles mag. "pas op - kijk uit - niet doen" hoeft niet gezegd te worden, dat hoort dit kind bijna dagelijks. Ik heb het omgedraaid: op het stuk karton mag alles. De randen van het karton zijn de grens. Het kind leeft zich uit en geniet. Op een positieve manier weet het kind tot waar het kan gaan. De grens is duidelijk zichtbaar, op deze manier kan het kind oefenen met grenzen. Wat is de grens bij voorwerpen, de grens in situaties, de grens bij de ander en de grens bij mijzelf? Octo en Patrick (twee figuren uit de serie Spongebob) zwemmen in de woeste zee op het karton. Binnen de gestelde lijnen kan alles.