Oorlog en vrede

Opeens beelden van tanks die door straten rijden, Nederland stuurt wapens op, mensen zijn op de vlucht voor oorlogsgeweld. Het (jeugd)journaal gaat eigenlijk nergens anders over. Ook kinderen krijgen veel mee van deze oorlog. Via televisie, social media, en/of doordat zij gesprekken opvangen tussen volwassenen. Veel kinderen zitten met vragen, of kunnen er bijvoorbeeld niet goed van slapen. Ik krijg vragen over het beschermen van kinderen tegen al deze berichtgeving. Zodat zij dit niet mee hoeven te maken. Dat is op zich een mooie gedachte, maar is het passend en haalbaar?
Het nieuws is overal, waarschijnlijk hoort je kind over Oekraïne, Rusland en de oorlog via zijn telefoon, de televisie, vriendjes, of vangt het bijvoorbeeld (flarden van) een gesprek op op het schoolplein. 
Belangrijk is om het nieuws te duiden voor kinderen; de stroom informatie samen een plekje geven. Kijk samen naar het jeugdjournaal, leg uit, probeer vragen van je kind(eren) zo goed mogelijk te beantwoorden. Je mag ook zeggen dat je het niet weet, je kunt niet alles weten. Door een open gesprek te voeren kun je gevoelens van onveiligheid wegnemen bij je kind.
Wie weet ontstaat er door erover praten ook juist wel iets mooiers: "kunnen we helpen?" Ga samen op zoek naar hulporganisaties, wat kunnen jullie doneren? Veel acties zijn opgezet om kleding, speelgoed en spullen in te zamelen. Juist door te ervaren hoe het anders kan zijn, iets voor een ander doen, wat kun je missen, meeleven met de ander wordt de stap naar vrede steeds kleiner. Vrede begint bij elkaar zien en helpen, hoe jonger we dat inzien hoe groter de kans op vrede in deze wereld. 

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen: bijvoorbeeld specifiek over angsten bij jouw kind, niet meer kunnen slapen, paniekerig zijn. Je wil graag op de juiste manier ondersteunen, maar soms weet je niet goed hoe. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

3, 2, 1 .....

 Ontploffingsgevaar!

"En dan zomaar, ben ik zo boos - ik ga schreeuwen, slaan, schoppen." Het kind vertelt mij wat er gebeurde afgelopen woensdag op het schoolplein. Opeens een boze bui, hij lijkt uit het niks te komen. Later, na de boze is het kind vaak verdrietig/boos op zichzelf dat dit gebeurd is. Ook bijvoorbeeld omdat er is iets stuk is gegaan, of het kind heeft pijn. Erover napraten en aangeven dat dit niet leuk is, helpt vaak niet genoeg om de bui te voorkomen de volgende keer. Hoe kun je die bui nu wel voorkomen? Hoe kun je dit anders aanpakken?

Hoe fijn zou het zijn als het je kind lukt om tot 10 te tellen, aan te geven dat er iets aan de hand is, dan wel een paar minuten boos zijn, oplossen en weer lekker verder spelen? Hieronder lees je hoe.

Ik pak een groot vel papier voor het kind: “Als we jouw boos zijn vergelijken met een vulkaanuitbarsting...” Ik pak stiften en kleurpotloden. "Kun jij een vulkaan tekenen?" Enthousiast gaat het kind aan de slag, een grote vulkaanuitbarsting verschijnt op het vel. Ik kleur mee: helemaal onder aan de vulkaan maak ik het groen: gras, bloemen, een boom. Grote (rook)wolken verschijnen boven de vulkaan. "Wow, dat lijkt echt op een grote uitbarsting!" De stromen oranje lava lopen over het papier. Ik begin uit te leggen, het groen beneden aan de vulkaan, daar is het nog gezellig, spelen we fijn samen en doen we leuke dingen. Dan gebeurt er iets waardoor het in de vulkaan gaat borrelen" (ik teken belletjes in de vulkaan), het kind begint te vertellen: "Als het niet eerlijk gaat, als ik iets niet mag doen." Ja, precies dat! Dat is dan oranje. "Als het lang genoeg borrelt, zonder oplossing, dan komt de vulkaan uitbarsting! Grote stukken steen vliegen door de lucht, rode knallen en zwarte wolken komen uit de vulkaan: Het is niet meer gezellig." Het kind kijkt naar de tekening en begint direct te knikken, "zo gaat dat ja!" Oke, en hoe kunnen we er nu voor zorgen dat die vulkaan in jouw buik niet uitbarst? Samen diep nadenken: Bijvoorbeeld: even weglopen, stop hou op zeggen,  samen iets anders leuks verzinnen om te doen, naar een volwassene toe gaan, ..... Ik schrijf aan de zijkant alle goede ideeën op.
Soms barst de vulkaan toch uit, wat kunnen we dan doen? Bijvoorbeeld: grote wolken in je mond blazen 3x heel hard de vulkaan uit; je bedenkt je dat er een groot ijsblok in je buik zit, die dooft de vulkaan, ......

Zo hebben we een overzicht wat er gebeurt in kindertaal. Je kind kan beter begrijpen wat er gebeurt en kan oefenen met dit benoemen. Zo wordt het snel weer “groen”. De oplossingen die je samen verzint kun je als reminder aangeven bij je kind. Hang het vel papier op een duidelijk zichtbare plek op in de woonkamer. Zo kan het kind hier nog even op terug kijken.

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen; bijvoorbeeld over jouw aanpak thuis, over de reacties van je kind of het gedrag van je kind. Soms reageert je kind alsnog op een manier die je echt niet begrijpt, maar wel graag wil begrijpen. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

Met frisse moed

 het nieuwe jaar tegemoet. Maar wacht, wel nog even dit plannen en dat regelen, zorgverzekering, oliebollen en een stevig ontbijt (tegen de hoofdpijn?). Nog even snel...
En zo gauw het '22 heet, dan gebeurt dat niet meer, dan ben ik mijn zen-zelf, op tijd en weet overal een oplossing voor. Het voelt toch een beetje magisch, een nieuw jaar. Dat betekent dan ook een nieuwe ik. Je blijkt al snel stiekem niet zo nieuw, en toch een beetje in patronen gesleten... De omgeving vraagt van alles van je, jahaaaa. Je reactie gaat via de snelweg in je hoofd: zoals je meestal (snel) reageert. Al die afslagen die je je had voorgenomen wel te nemen verdwijnen langzaam. In het oude jaar daar even bij stil staan, en hoe doe ik dat dan anders? Van to do - naar to be. Dat is de succes methode: dat to do lijstje is en blijft er toch stiekem wel een beetje, maar kan het veranderen in to be? Het huishouden doen met de kleine samen, dan gaan de sokken wel 1 voor 1 de was in, maar het is zoveel gezelliger, en direct mindful. In het moment zijn geeft je hoofd en lijf rust en tijd. Daarnaast nog nooit zo'n spontane positieve reactie ontvangen (WOW, mammmaaaa!) na het schoonmaken van de (badkamer)spiegel!

O, kom er eens kijken

wat ik in mijn schoentje vind... Krijgen, dat is zo leuk, scheuren met het papier, welke verrassing zit eronder? Maar eigenlijk is het geven ook wel heel leuk: het koppie van de kleine (of grote) zien; scheuren, wat zit er onder het papier? Wauw, dat is mooi; wil je ook met ....? Geven en delen, stiekem nog mooier dan krijgen. Dat terwijl de hele decembermaand voor kinderen in het teken staat van "krijgen".
Leren delen en dat geluk ervaren, misschien juist iets om nu te doen? En hoe dan?
Samen oefenen, bijvoorbeeld met iets lekkers uitdelen: het kind heeft 'veel' en laat het andere kinderen/opa en oma/de knuffels ook wat geven. Geef hierbij het gevoel aan van de ander: dat vindt ... lekker, of spelen met jouw pop/bal/trein vindt ... erg leuk. Samen spelen, samen delen. Het is leuk en gezellig om samen met hetzelfde te spelen. Kijk vanaf een afstandje hoe het loopt, grijp niet direct in - vaak komen kinderen samen tot een compromis. Houd wel in de gaten dat de ander niet de hele middag met het speelgoed speelt, laat je kind ervaren dat het het speelgoed ook weer terugkrijgt na een tijdje. 
Als je kind een bepaald speelgoed echt niet wil delen, dan mag dat ook. Nee = nee; kijk samen waar de kinderen wel mee kunnen spelen. Dat was gezellig!

Samen geven en delen; Sinterklaas ondersteunen?

https://kinderhulp.nl/wat-wij-doen/actie-pepernoot/

https://www.sintvoorieder1.nl/

https://sinterklaaskapoentje.org/

https://www.humanitas.nl/programmas/sinterklaasactie/

en natuurlijk lokale inzamelacties :) 

Vakantie!

Geen school, clubjes of sport. (Een beetje) uitslapen, en dan pas bedenken wat we gaan doen. Kunnen we samen van het moeten afstappen. Even uit de wereld die continu 'aan' staat. Er tussenuit, met je blote voeten in het gras. Een rem op alle prikkels. Kleintjes kunnen dat heel goed, er 'zijn' zonder afleiding. Tussen het spelen door een rust moment pakken. We zijn het een beetje verleerd, maar we kunnen het opnieuw proberen. Maak bijvoorbeeld voor jezelf, en zeker ook voor je kinderen een stilte plekje. Hier kun je je even terugtrekken en bij jezelf komen. Ervaar de stilte. 
Maak samen een wandeling, in stilte. Juist: wat voel je? Op blote voeten, of bedenk (van te voren) opdrachten als het voelen aan de bast van de boom.
Je hoofd wil soms wat meer rust. Pak een oude plastic fles, vul deze met water en glitters. Schudden en kijken, wacht totdat alle glitters op de bodem liggen. Ook fijn als je aan het piekeren bent, een probleem hebt, de zakkende glitters zijn de 'nadenktijd'. Alle glitters gezakt, dan gaan we iets anders doen!
De eerste vijf minuten aan tafel eet iedereen in stilte, proef, voel, ervaar de structuur en de smaken.
Oefenen met rust ervaren; heb je een vol hoofd door prikkels om je heen? Oefen samen met je kind om van je hoofd naar je hart te gaan, dan te zakken in je buik. Denk dat uit je zitbotjes, je voeten, je rug wortels groeien, zo de grond in. Ze maken dat je heel stevig zit. Zo stevig dat je niet wordt afgeleid door alles om je heen.
Luister naar de stilte. Zet eerst muziek aan; dans, lach, zing. Zet de muziek uit en luister naar de stilte. Ook zou je een oefening met een klankschaal kunnen doen. Wie hoort de klanken nog? Stil zitten en luisteren, met je oor erbij. Het geluid duurt veel langer dan je denkt.
Oefenen om te leren voelen. Ga op 3 meter afstand van elkaar staan, laat je kind zijn ogen dicht doen. Nu loop je zachtjes naar voren. Wanneer zegt je kind stop? Sta je op een fijne afstand? Of sta je te dichtbij? (doe dan de oefening nog eens). Als je een fijne afstand hebt kan je kind in gedachten daar een muur zetten. Praat over de muur, teken deze, hoe ziet jouw muur eruit? Het is een muur die je beschermt tegen prikkels van buitenaf. Als er iets gebeurt wat je kind niet fijn vindt, kan hij of zij de muur in gedachten toveren, zo komt de situatie minder hard binnen en voel je je beschermd.

Een fijne, ontspannen vakantie gewenst!

EK ready

Samen één, alles kleurt oranje. Gezellig, met elkaar - er lijkt dan geen verschil tussen jou en mij. Ik vind het leuk om te zien wat het EK met mensen doet, samen in plaats van één. Het thema dit jaar sluit daar helemaal bij aan. Positiviteit en saamhorigheid. Kunnen we dat nog wat langer doorzetten? Al snel gaat ons hoofd weer de andere kant op. Juist negatief, alleen. Geef jezelf een steuntje in de rug: door op te schrijven wat je die dag fijn was, goed ging, waar je trots op bent; kun je jezelf extra helpen herinneren en wordt het onthouden van positieve dingen net iets makkelijker. Pak een mooi notitieboek en schrijf elke dag. Tover op je gezicht een lach. Een mooie dag, hup Holland hup!

Op naar 2021

Zullen we dit jaar snel achter ons laten. Zeker; het was een jaar vol zorgen, grote en kleine, dichtbij en verweg, alleen over ons gezin en over heel Nederland. Waren het kraamtranen of tranen vol verdriet. Het verschil weet ik niet precies. Een emotioneel jaar. Maar voor ons ook een prachtig jaar, we zijn pappa en mamma geworden van een gezond kereltje.
Hoe om te gaan met al die verschillende emoties? Lastig, erover praten met anderen en soms ook juist even alleen op de bank zitten - helemaal niks - of met een fijn tijdschrift. Energie opdoen, omdat dat niet altijd meer kan zoals je wilt. En toen las ik opeens extra veel over emoties. 
Een artikel over Marc Brackett. Hij maakte een 'mood meter', de gevoelsmeter. Hierin staan alle gevoelens beschreven die je kunt hebben. In het diagram staan ze uitgelijnd naar prettig - onprettig en veel energie - weinig energie. We flipperen vaak maar wat, is het niet fijner als je beter kunt omschrijven waar je bent en waar je heen wilt gaan? Hoe krijg ik meer energie? Is vooral mijn persoonlijke vraag.
Bij het vergroten van je emotionele intelligentie kun je dat soort vragen makkelijker en sneller beantwoorden, omdat je meer inzicht hebt in je emoties. Vul in het schema in hoe je je voelt, je ziet direct waar je ongeveer staat in het 'emotielandschap' - en waar wil je dan naartoe? Door je inzicht hierin te vergroten, gaat dat steeds makkelijker. Elke dag even voor gaan zitten, invullen en zo word je steeds beter in herkennen, labellen en reguleren van emoties. Zowel voor kinderen als volwassenen goed te doen.
Dat is een goed voornemen! Een mooi uiteinde gewenst en alle goeds voor het nieuwe jaar!

Kiekeboe

 Hier ben ik! Verstoppertje spelen, schaterlachen als ik mijn handen voor mijn gezicht weg haal. Nog een keer! Nog een keer! Achter een kussen op de bank, en... kiekeboe - we lachen allebei. Lekker weggedoken in ons eigen coconnetje, even niet denken aan de onzekere tijden buiten. Ik denk weleens, wanneer zouden we weer terug gaan naar normaal? Wanneer kan onze kleine je 'zomaar' een knuffel geven? Ik merk dat ik er soms gestrest van raak, en zie dit ook bij ouders om mij heen. Laten we dat wel of niet aan onze kinderen merken?  Is het verstandig om je kinderen te laten delen in jouw negatieve gevoelens? Of moet ik de vraag andersom stellen: Is het verstandig om verstoppertje te (blijven) spelen? Niets te laten merken van je gevoelens?
Onderzoek wijst uit dat kinderen heel snel doorhebben dat er iets aan de hand is, we zijn dus niet zo goed in het verstoppen van onze gevoelens. Kinderen worden er onzeker en zenuwachtig van als ze merken dat er iets aan de hand is, en wij als volwassene(n) dit proberen te verbergen. Kinderen krijgen hier juist meer stress van, voelen zich minder met hun ouders verbonden en meer op zichzelf (: ze voelen zich eenzamer). 
Verstoppertje spelen werkt dus niet, maar hoe pak je het goed aan? Probeer, aangepast naar de leeftijd van je kind, te vertellen hoe je je voelt. Zeg het rustig en begrijpelijk, zo geef je je kind de ruimte om te reageren en een gesprekje te beginnen over jouw gevoel, zijn/haar gevoel en hoe je hiermee om kunt gaan. Zo leer je je kind direct dat het wegstoppen van gevoelens/emoties niet hoeft. Van die manier van verstoppertje spelen wordt namelijk niemand beter.

Vrij naar VolgensPont, Ouders van Nu 13/2020

Ontwikkeling en opvoeding

Weer de trap op, de slapkamer in; dikke tranen, brullen. Ik wil niet slapen. Geruststellen, muziekje aan en naar beneden. Maar, ik hoor hem alweer. De trap op, speentje geven, terug naar beneden. 's Nachts, slapend bij ons op de kamer, gaat het verder. Speentje erin, lieve rustige woordjes, een liedje zingen; het wil allemaal even niet. De dag erop wrijf ik de slaap uit mijn ogen tijdens de intervisie. We bespreken verschillende (wetenschappelijke) artikelen uit vakbladen waarbij opeens mijn oren wijd open staan als een collega een artikel bespreekt over pedagogiek en antropologie. "... acht uur achter elkaar doorslapen, in een eigen bedje, in een aparte kamer, cultureel gezien een uitzondering is ..." . Ho, wacht even, dat "onze zoon niet sliep zoals wij wilden dat hij sliep, betekende niet dat er iets mis was met hem; het betekende gewoon dat hij nog niet klaar was om gesocialiseerd te worden in onze culturele manier van slapen." Meer kijken naar vanuit welke blik, welk denken de pedagogische praktijk is opgebouwd. Zien we het individuele kind, de ouders, en de maatschappelijke processen? Is dat normaal wel zo normaal.

Ik sta er nu bewust bij stil. De verwachting die wij hebben, de maatschappelijke norm. Is ons kind er klaar voor? Hoe kunnen wij hem hier wel bij helpen? Ook in mijn werk, de ander als perspectief te nemen. Vanuit de context van het gezin kijken, dat als perspectief te nemen. Leg eens uit, geef maar aan, en hoe kunnen we er voor jou passend mee omgaan?

Oja, er was een onweersbui gisterenavond, misschien was dat wel even heel spannend. Morgen proberen we het weer opnieuw, kom maar - een extra dikke knuffel van mij voor jou.

Samen luisteren

Wat kan helpen om weer rustig te worden? Zet een muziekje op, waar je blij van wordt, fijn gevoel van krijgt, je aan iets leuks herinnert. Bijzonder wat muziek kan doen. Het triggert onze emoties. 

Muziek is - wat de wetenschap noemt - een multisensorische stimulus: meerdere verschillende hersengebieden worden geactiveerd die globaal met verschillende functies geassocieerd worden zoals: geheugen, emoties, motoriek en/of het nemen van beslissingen en plannen, of te wel ‘uitvoerende’ functies genoemd. Uitvoerende functies (= executieve functies), zijn functies die elk mens, elke dag, nodig heeft en zonder veel moeite toepast. Muziek heeft invloed op allerlei van de boven genoemde functies. Zo wordt ons geheugen aangestuurd, emoties getoond, de drang om je te bewegen gestimuleerd en zelfs onze executieve functies worden geprikkeld. (vrij naar NVO lezing WIT werkgroep).

Muziek luisteren en muziek maken heeft een positieve ontwikkeling op de hersenen, ik krijg nu al de tip om muziek dichtbij mijn zwangere buik af te spelen. Straks kan dit de kleine troosten, omdat het de klanken herkent vanuit de eerst zo veilige en vertrouwde omgeving in de baarmoeder. Muziek kan veel meer dan we denken,,

“Het moet precies zo als in het echt. Dus dit is fout.”

Ik wilde graag tekenen en dan ook nog eens met dit meisje op hetzelfde blad. Dat was voor haar reden om heel bedenkelijk te kijken, ‘je hebt toch altijd je eigen tekening?’ Maar na een aarzeling was het goed. We begonnen samen, ze wilde ons tekenen, ik maakte een bloem. Tja, die zag er niet zo uit als de bloem in de tuin. “Het moet precies zo als in het echt. Dus dit is fout.” Ze pakt een gum en begint met het uitgummen van mijn net getekende bloem. Ik kijk haar sip aan, want ik kan ook niet zo goed tekenen, maar vind het wel leuk. “Moet het precies zo zijn als in het echt? Of is het goed als je ziet wat het moet zijn?” vraag ik haar. Ze stopt met gummen en kijkt me aan. Ik zie de tandwieltjes draaien in haar hoofd. Zo heeft ze er nog niet over nagedacht. Ik laat de stilte nog even duren. Dan zegt ze dat dat eigenlijk ook wel kan. Misschien is het wel goed als we weten wat het is. Ook zij kan de bloem namelijk niet precies natekenen. Ik lach, dat is fijn. Ik teken opnieuw de bloem.  Paars erbij die kleur vind ik mooi. Dan wil ik ook wel met haar meetekenen, we tekenen onszelf, hoe zie ik eruit? Wat is hetzelfde als bij jou? Ik zie twee keer bruine haren. Wat is anders dan bij jou? Dat is leuk, soms is het hetzelfde en soms is het een beetje anders!

Beweging-als-houvast , IMRO methodiek

Afronden van (bijna) een jaar cursus en 'stage'. Filmpjes onder elkaar aan het zetten, uitzoeken welke momenten het beste de verandering weergeven. Duidelijk maken hoe de methodiek werkt. Niet via praten, maar via bewegen verbinden en samen groeien. Van elkaar leren, met elkaar leren. Net de uitdaging bieden waarin het kind kan groeien, maar niet wordt tegengehouden. Oefenen met emoties, laten zien, eigen inbreng en gek (durven/kunnen doen). Bijvoorbeeld tijdens een spel de regels veranderen, op micro niveau spelen met verwachtingen. Wat voor gekke dingen kunnen we samen doen? Met een broer of zus erbij oefenen, wat bedenk jij? wat bedenk ik? Hoe werken we samen?
Zo direct het certifcaat in ontvangst nemen voor Interactionele Methodiek voor Relationele Ontwikkeling - beweging-als-houvast.
Maar eerst nog even worstelen met de computer, hoe werkt dat video programma... Misschien kan ik het wel leren van een cliënt!

Ik kan het (zelf)!

Let goed op, je moet alle poppetjes neerzetten - maar wel op een slimme plek. Verkenners, de kapitein, een spion, ja en de vlag. Vandaag leer ik Stratego spelen van een jongen. Ik oefen met hem hoe hij 'heel erg boos worden' in de hand kan houden. Hij oefent met mij Stratego. Op deze manier kunnen we oefenen terwijl we een spel spelen. Oefenen zodat hij zichzelf kan helpen, een oplossing weet voor als hij heel boos wordt.  Dan kan hij het zelf.
Vaak krijg ik te horen dat ik zulke goede oplossingen weet, dat mijn hulp ervoor zorgt dat het weer gezellig is thuis, dat het goed gaat op school. Of dat het kind weer gelukkig is, voor zichzelf op kan komen. Erg mooie complimenten, maar ik wil ze graag nuanceren. Uiteindelijk is het kind namelijk degene die het anders aanpakt, die achter een fijnere oplossing komt, die ervoor zorgt dat het zich goed voelt. Ik geef een steuntje in de rug, en probeer kinderen op de goede weg te zetten, zodat zij zelf bij de oplossing kunnen komen en zeggen: Ik kan het! Erachter komen dat je het zelf kan is erg belangrijk en zorgt bij iedereen voor een goed gevoel. Je competent voelen.
De beroepsvereniging van orthopedagogen is een campagne hierover gestart, voor meer informatie ga naar: ikkanhet.nl

Vakantie!

Buiten spelen, uitslapen, dagje weg, extra lang gamen... Maar ook: ik weet niet wat ik moet dooeeeen in de zomervakantie. Een meisje leerde mij de "doe-dobbelsteen". 'Knutsel samen een dobbelsteen waar je zes activiteiten op schrijft / tekent. Gooi en dat gaan we doen!'
Samen afspraken maken, aardig zijn tegen elkaar, luisteren. Met sommige kinderen heb ik de afspraak gemaakt om hier zelf mee te oefenen in de vakantie, als er iets is kunnen ze bellen. Bij andere kinderen kom ik wel langs in de vakantie. Verder oefenen met wat lastig is, zoals samen oefenen met de ov-reis maken naar de school. Hoe werkt die kaart? Aan wie kan ik het vragen als ik het niet meer weet? Oefenen met emoties, hoe voelt iemand zich? Wat kun je doen als je je verdrietig voelt? 'Denk aan leuke dingen die gebeurd zijn!' Wat wil ik en wat wil jij? Hoe kunnen we een goede oplossing bedenken? 'Ik wil graag memory doen, maar hij wil een puzzle maken. Zullen we eerst een puzzle maken en daarna memory doen?' 'Ik voel me niet fijn, ik ga even zitten en haal vijf keer diep adem'. 'De thermometer van BOOS gaat omhoog, ik ga staan en veeg de boze gedachten uit mijn hoofd.' Ik probeer aan te sluiten bij de cliënt, of juist iets anders te doen. Ik voeg wat toe aan het contact of ik blijf rustig zitten om te kijken wat er gebeurt. Precies zo, dat het kind kan zeggen: 'Ik kan het!'

Scoren

2+1+2+0+1+1+ ..... optellen, normscores uitrekenen, percentiel bepalen. Het liefst doe ik de begeleiding, veel interessanter dan het afnemen van onderzoek. Strakke handleiding, scores berekenen en veel getallen. Op basis daarvan een advies uitspreken. Persoonlijk ben ik liever aan de slag, op pad met het kind. De jongere verder helpen, oplossingen bedenken, samen eruit komen. Maar nu is het toch even meer binnen zitten en scores uitrekenen, verslagen schrijven. Soms blijf ik hangen en staar dan naar buiten, lekker zonnetje, kan ik niet even...
Ik probeer me weer te focussen. Dit kind werd aangemeld omdat het 'zo lastig is in de klas, altijd aan het klieren is'. Na wat rekenen blijkt dat het kind boven de 135 scoort op de intelligentietest. Misschien is het niet echt klieren, meer vervelen - dit kind weet denk ik niet goed hoe hij het aan moet pakken. Ik kan hem daar wel bij helpen, daarnaast een gesprekje op school dat zorgt voor meer duidelijkheid.
Het volgende kind werd aangemeld omdat 'er steeds ruzie was met leeftijdgenoten. Samen spelen lukt niet. Zij deed het steeds.' Bij een opdracht over gevoelens (een meisje kijkt blij maar heeft een wond op haar been en een gescheurde broek) snapt dit meisje niet wat er aan de hand is. "Hoe kan dat nu?" Iets voelen en iets anders laten zien in je gezicht.... Bij de analyse snap ik het gedrag van dit meisje steeds beter. Eigen gevoelens zien en begrijpen is nog lastig voor haar, dit bij de ander zien is helemaal een opgave. Haar hierin begeleiden en de omgeving uitleg geven kan hen verder helpen.
Met deze inzichten kan ik goed aan de slag, samen met het kind en de omgeving verder, oplossingen bedenken en er samen uitkomen! Zo kan onderzoek mooi ondersteunen richting begeleiding.

soms best erg

'Kan ik je helpen?' ... 'Nee, dat is niet eerlijk! Piet, iiiikkkkkk had het gevraagd, ga aan de kant!' -Piet wordt weggeduwd en valt. Boos en bedroefd. Het gaat vaak goed, een leuk en lief kind. Behulpzaam, vriendjes, gezellig kletsen. Maar soms zo ontzettend kwaad en verdrietig. Schreeuwen, slaan, schoppen en huilen.
Wat is het precies, hoe kan ik reageren en hoe kan het kind uit de bui worden geholpen? Het kind weet achteraf vaak goed wat er is gebeurd, op het moment zelf absoluut niet. Als dit soort buien weleens voorkomen, is het goed met het kind om met het kind over gevoelens te praten. Blij, boos, bang en bedroefd - hoe zien die eruit? Doe maar eens voor met je gezicht! Waar voel ik ze? Als het kind de emoties goed ziet dan kan een aandacht oefening werken om je lichaam goed te voelen. Samen met het kind de ogen dichtdoen en stil zitten als een kikker. Of staan als een aap en alle nare gevoelens door je staart heen wegsturen.
Het kind staat stil bij wat er gebeurt, overziet de eigen gevoelens beter en kan even rust houden.


1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 .... 'Dit vind ik niet leuk Piet, ik vroeg het eerst.' En wat nu? 'Zullen we samen helpen?'


Op youtube staan voorbeelden, of zoek op mind in de google play store, oefeningen genoeg!

Zelfregulatie op het EK

"Dan word ik dus heel boos en dat wil ik niet", besluit het 8jarige jongetje bij mij aan tafel. Hij vertelde over ruzies op school, op het voetbalveld en thuis met zijn broer. Aan tafel kan hij goed uitleggen wat er gebeurt, en wat hij beter had kunnen doen. Op het veld lukt hem dat niet. Samen gaan we werken aan zelfregulatie. "Wat is dat??"
Ken je Christiano Ronaldo? Hij speelt voor Portugal. Hij is een goede voetballer, kan hard rennen met de bal. Overspelen doet hij niet zo vaak, liever scoort hij zelf. Als de scheidsrechter fluit wordt hij gelijk boos. Als het te lang duurt gaat hij anderen duwen en schreeuwen. De andere spelers vinden hem niet zo aardig. Ronaldo heeft weinig zelfregulatie.
Ken je Gareth Bale? Hij speelt voor Wales. Hij is een goede voetballer, hij speelt over naar de medespelers en zorgt voor kansen om te scoren, of scoort zelf. Als de scheidsrechter fluit kijkt hij op en luistert goed. De andere spelers vinden hem aardig. Bale heeft veel zelfregulatie.
Aandachtig luistert hij naar mijn 'kennis' over voetbal, hij knikt, kent de voetballers wel. "Ik zou wel meer als Bale willen zijn, kan ik dat leren?" Laten we kijken hoever we komen, tot de finale van het EK!