Oorlog en vrede

Opeens beelden van tanks die door straten rijden, Nederland stuurt wapens op, mensen zijn op de vlucht voor oorlogsgeweld. Het (jeugd)journaal gaat eigenlijk nergens anders over. Ook kinderen krijgen veel mee van deze oorlog. Via televisie, social media, en/of doordat zij gesprekken opvangen tussen volwassenen. Veel kinderen zitten met vragen, of kunnen er bijvoorbeeld niet goed van slapen. Ik krijg vragen over het beschermen van kinderen tegen al deze berichtgeving. Zodat zij dit niet mee hoeven te maken. Dat is op zich een mooie gedachte, maar is het passend en haalbaar?
Het nieuws is overal, waarschijnlijk hoort je kind over Oekraïne, Rusland en de oorlog via zijn telefoon, de televisie, vriendjes, of vangt het bijvoorbeeld (flarden van) een gesprek op op het schoolplein. 
Belangrijk is om het nieuws te duiden voor kinderen; de stroom informatie samen een plekje geven. Kijk samen naar het jeugdjournaal, leg uit, probeer vragen van je kind(eren) zo goed mogelijk te beantwoorden. Je mag ook zeggen dat je het niet weet, je kunt niet alles weten. Door een open gesprek te voeren kun je gevoelens van onveiligheid wegnemen bij je kind.
Wie weet ontstaat er door erover praten ook juist wel iets mooiers: "kunnen we helpen?" Ga samen op zoek naar hulporganisaties, wat kunnen jullie doneren? Veel acties zijn opgezet om kleding, speelgoed en spullen in te zamelen. Juist door te ervaren hoe het anders kan zijn, iets voor een ander doen, wat kun je missen, meeleven met de ander wordt de stap naar vrede steeds kleiner. Vrede begint bij elkaar zien en helpen, hoe jonger we dat inzien hoe groter de kans op vrede in deze wereld. 

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen: bijvoorbeeld specifiek over angsten bij jouw kind, niet meer kunnen slapen, paniekerig zijn. Je wil graag op de juiste manier ondersteunen, maar soms weet je niet goed hoe. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

3, 2, 1 .....

 Ontploffingsgevaar!

"En dan zomaar, ben ik zo boos - ik ga schreeuwen, slaan, schoppen." Het kind vertelt mij wat er gebeurde afgelopen woensdag op het schoolplein. Opeens een boze bui, hij lijkt uit het niks te komen. Later, na de boze is het kind vaak verdrietig/boos op zichzelf dat dit gebeurd is. Ook bijvoorbeeld omdat er is iets stuk is gegaan, of het kind heeft pijn. Erover napraten en aangeven dat dit niet leuk is, helpt vaak niet genoeg om de bui te voorkomen de volgende keer. Hoe kun je die bui nu wel voorkomen? Hoe kun je dit anders aanpakken?

Hoe fijn zou het zijn als het je kind lukt om tot 10 te tellen, aan te geven dat er iets aan de hand is, dan wel een paar minuten boos zijn, oplossen en weer lekker verder spelen? Hieronder lees je hoe.

Ik pak een groot vel papier voor het kind: “Als we jouw boos zijn vergelijken met een vulkaanuitbarsting...” Ik pak stiften en kleurpotloden. "Kun jij een vulkaan tekenen?" Enthousiast gaat het kind aan de slag, een grote vulkaanuitbarsting verschijnt op het vel. Ik kleur mee: helemaal onder aan de vulkaan maak ik het groen: gras, bloemen, een boom. Grote (rook)wolken verschijnen boven de vulkaan. "Wow, dat lijkt echt op een grote uitbarsting!" De stromen oranje lava lopen over het papier. Ik begin uit te leggen, het groen beneden aan de vulkaan, daar is het nog gezellig, spelen we fijn samen en doen we leuke dingen. Dan gebeurt er iets waardoor het in de vulkaan gaat borrelen" (ik teken belletjes in de vulkaan), het kind begint te vertellen: "Als het niet eerlijk gaat, als ik iets niet mag doen." Ja, precies dat! Dat is dan oranje. "Als het lang genoeg borrelt, zonder oplossing, dan komt de vulkaan uitbarsting! Grote stukken steen vliegen door de lucht, rode knallen en zwarte wolken komen uit de vulkaan: Het is niet meer gezellig." Het kind kijkt naar de tekening en begint direct te knikken, "zo gaat dat ja!" Oke, en hoe kunnen we er nu voor zorgen dat die vulkaan in jouw buik niet uitbarst? Samen diep nadenken: Bijvoorbeeld: even weglopen, stop hou op zeggen,  samen iets anders leuks verzinnen om te doen, naar een volwassene toe gaan, ..... Ik schrijf aan de zijkant alle goede ideeën op.
Soms barst de vulkaan toch uit, wat kunnen we dan doen? Bijvoorbeeld: grote wolken in je mond blazen 3x heel hard de vulkaan uit; je bedenkt je dat er een groot ijsblok in je buik zit, die dooft de vulkaan, ......

Zo hebben we een overzicht wat er gebeurt in kindertaal. Je kind kan beter begrijpen wat er gebeurt en kan oefenen met dit benoemen. Zo wordt het snel weer “groen”. De oplossingen die je samen verzint kun je als reminder aangeven bij je kind. Hang het vel papier op een duidelijk zichtbare plek op in de woonkamer. Zo kan het kind hier nog even op terug kijken.

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen; bijvoorbeeld over jouw aanpak thuis, over de reacties van je kind of het gedrag van je kind. Soms reageert je kind alsnog op een manier die je echt niet begrijpt, maar wel graag wil begrijpen. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

Schoenen

 Ja schoenen. 'Wat wil je daar nu over vertellen?' Hoor ik je denken. Het is meer, schoenen kunnen je heel wat vertellen. Daar kwam ik achter, ze staan zo netjes op een rijtje op de mat. Groot en klein, met of zonder klittenband. De kleine schoentjes zijn bruin van het zand; dat geeft niet, ik zie het koppie van onze kleine man nog voor me hoe hij lachend van de glijbaan in het zand dook. Dat vond ik even belangrijker dan die schoenen. 

Mijn sneaker schoenen, die ernaast staan op de mat, zijn zo gevormd dat ik er in kan schieten. Als ik 's ochtends de kippen eten geef, of naar de supermarkt nog even snel moet. Ook staan er grote werkschoenen van mijn vriend. Zodat die voeten veilig weggestopt zijn voor rondslingerende (scherpe) spullen. En eigenlijk was dat het, al maanden zijn het deze schoenen. Deze schoenen op de mat. Tot onze kleine man vanmorgen mijn kledingkast open trok. Hij begon te glunderen: een mooi paar hakken lag onderin de kast. Voor een avondje uit, feestje of zoiets dat ik bijna vergeten was door corona.
Mijn peuter laat zich niet tegen houden, hij pakt een hak en komt lachend naar mij toe: 'Mammmmmma!'. 'Ja, dat klopt, dat is de schoen van mamma, zet maar weer in de kast', hoor ik mijzelf zeggen. Daar is hij het niet mee eens, hij hurkt bij mijn voet en zegt nog eens 'mamma', wijzend op de schoen en mijn voet. Dan bedenk ik me, waarom ook niet? Ik til mijn voet op, en ik krijg de schoen aan mijn voet. Snel wordt er terug gerend naar de kast, de andere schoen gaat ook aan. Daar sta ik, op mijn hakjes voor de spiegel. Er wordt geklapt en 'woeoeoee' geroepen. Ik draai een rondje. Wat vieren we vandaag? 'Kom, kleine vent, we gaan samen beneden ons feestje bouwen. Proosten op gelukkig gezond!!'

Met frisse moed

 het nieuwe jaar tegemoet. Maar wacht, wel nog even dit plannen en dat regelen, zorgverzekering, oliebollen en een stevig ontbijt (tegen de hoofdpijn?). Nog even snel...
En zo gauw het '22 heet, dan gebeurt dat niet meer, dan ben ik mijn zen-zelf, op tijd en weet overal een oplossing voor. Het voelt toch een beetje magisch, een nieuw jaar. Dat betekent dan ook een nieuwe ik. Je blijkt al snel stiekem niet zo nieuw, en toch een beetje in patronen gesleten... De omgeving vraagt van alles van je, jahaaaa. Je reactie gaat via de snelweg in je hoofd: zoals je meestal (snel) reageert. Al die afslagen die je je had voorgenomen wel te nemen verdwijnen langzaam. In het oude jaar daar even bij stil staan, en hoe doe ik dat dan anders? Van to do - naar to be. Dat is de succes methode: dat to do lijstje is en blijft er toch stiekem wel een beetje, maar kan het veranderen in to be? Het huishouden doen met de kleine samen, dan gaan de sokken wel 1 voor 1 de was in, maar het is zoveel gezelliger, en direct mindful. In het moment zijn geeft je hoofd en lijf rust en tijd. Daarnaast nog nooit zo'n spontane positieve reactie ontvangen (WOW, mammmaaaa!) na het schoonmaken van de (badkamer)spiegel!

O, kom er eens kijken

wat ik in mijn schoentje vind... Krijgen, dat is zo leuk, scheuren met het papier, welke verrassing zit eronder? Maar eigenlijk is het geven ook wel heel leuk: het koppie van de kleine (of grote) zien; scheuren, wat zit er onder het papier? Wauw, dat is mooi; wil je ook met ....? Geven en delen, stiekem nog mooier dan krijgen. Dat terwijl de hele decembermaand voor kinderen in het teken staat van "krijgen".
Leren delen en dat geluk ervaren, misschien juist iets om nu te doen? En hoe dan?
Samen oefenen, bijvoorbeeld met iets lekkers uitdelen: het kind heeft 'veel' en laat het andere kinderen/opa en oma/de knuffels ook wat geven. Geef hierbij het gevoel aan van de ander: dat vindt ... lekker, of spelen met jouw pop/bal/trein vindt ... erg leuk. Samen spelen, samen delen. Het is leuk en gezellig om samen met hetzelfde te spelen. Kijk vanaf een afstandje hoe het loopt, grijp niet direct in - vaak komen kinderen samen tot een compromis. Houd wel in de gaten dat de ander niet de hele middag met het speelgoed speelt, laat je kind ervaren dat het het speelgoed ook weer terugkrijgt na een tijdje. 
Als je kind een bepaald speelgoed echt niet wil delen, dan mag dat ook. Nee = nee; kijk samen waar de kinderen wel mee kunnen spelen. Dat was gezellig!

Samen geven en delen; Sinterklaas ondersteunen?

https://kinderhulp.nl/wat-wij-doen/actie-pepernoot/

https://www.sintvoorieder1.nl/

https://sinterklaaskapoentje.org/

https://www.humanitas.nl/programmas/sinterklaasactie/

en natuurlijk lokale inzamelacties :) 

Er was eens ...

op een grote paddenstoel, rood met witte stippen.... Zat kabouter, reus, heks, prins(es), ze doen allemaal mee in de verschillende sprookjes. Voor kinderen leuk om jezelf in te verliezen, die grote fantasie wereld waarin alles kan. Spannend, loopt het goed af, fijn om bij weg te dromen. En ook, een manier om juist de wereld om je heen beter te leren kennen.
In sprookjes zijn tegenstellingen heel duidelijk neergezet, goed en kwaad, gehoorzaam en stout zijn, hard werken en lui zijn. Beiden zijn heel normaal, het wordt neergezet als gegeven. Hierdoor kunnen kinderen goed de verschillen leren begrijpen, wat is het één, wat is het ander? De hoofdpersoon doet hard zijn best, vecht, komt op voor zichzelf, het verhaal wordt spannend, en loopt daarna goed af.
Even uit de wereld en in de fantasie stappen, en stiekem, ook leren om voor jezelf op te komen!

Inspiratie: www.sprookjesfestival.nl 

Huisje, boompje, beestje

 ach, wat lief! Even aaien, heerlijk zacht. Wat een leuk beestje. Ik heb toen ik klein was een konijn, cavia, en later een hond gehad. Nu hebben we vissen, en sinds een paar weken: 3 kippen.
Gezellig getok, tok, tok in de achtertuin, verse eitjes... De kleine man is dol op de beestjes.

Het maakt eigenlijk niet zo veel uit welk (huis)dier er in de buurt is, het hebben van een huisdier leert een kind veel. Zachtjes aaien, dat is fijn! Ten eerste het verantwoordelijkheidsgevoel. Zorgen voor het beestje, opruimen, mee naar buiten. Het beestje is van jou afhankelijk, en wat voelt het goed als die blij is. Dat geeft direct zelfvertrouwen, ik kan het! Ook een maatje dat er onvoorwaardelijk voor je is. Het zorgt direct voor minder stress. Samen lekker spelen en knuffelen.

Voor mijzelf ook direct oefenen, want stiekem vind ik kippen maar enge pikkers... Sinds kort durf ik ze uit mijn hand te laten eten.

Vakantie!

Geen school, clubjes of sport. (Een beetje) uitslapen, en dan pas bedenken wat we gaan doen. Kunnen we samen van het moeten afstappen. Even uit de wereld die continu 'aan' staat. Er tussenuit, met je blote voeten in het gras. Een rem op alle prikkels. Kleintjes kunnen dat heel goed, er 'zijn' zonder afleiding. Tussen het spelen door een rust moment pakken. We zijn het een beetje verleerd, maar we kunnen het opnieuw proberen. Maak bijvoorbeeld voor jezelf, en zeker ook voor je kinderen een stilte plekje. Hier kun je je even terugtrekken en bij jezelf komen. Ervaar de stilte. 
Maak samen een wandeling, in stilte. Juist: wat voel je? Op blote voeten, of bedenk (van te voren) opdrachten als het voelen aan de bast van de boom.
Je hoofd wil soms wat meer rust. Pak een oude plastic fles, vul deze met water en glitters. Schudden en kijken, wacht totdat alle glitters op de bodem liggen. Ook fijn als je aan het piekeren bent, een probleem hebt, de zakkende glitters zijn de 'nadenktijd'. Alle glitters gezakt, dan gaan we iets anders doen!
De eerste vijf minuten aan tafel eet iedereen in stilte, proef, voel, ervaar de structuur en de smaken.
Oefenen met rust ervaren; heb je een vol hoofd door prikkels om je heen? Oefen samen met je kind om van je hoofd naar je hart te gaan, dan te zakken in je buik. Denk dat uit je zitbotjes, je voeten, je rug wortels groeien, zo de grond in. Ze maken dat je heel stevig zit. Zo stevig dat je niet wordt afgeleid door alles om je heen.
Luister naar de stilte. Zet eerst muziek aan; dans, lach, zing. Zet de muziek uit en luister naar de stilte. Ook zou je een oefening met een klankschaal kunnen doen. Wie hoort de klanken nog? Stil zitten en luisteren, met je oor erbij. Het geluid duurt veel langer dan je denkt.
Oefenen om te leren voelen. Ga op 3 meter afstand van elkaar staan, laat je kind zijn ogen dicht doen. Nu loop je zachtjes naar voren. Wanneer zegt je kind stop? Sta je op een fijne afstand? Of sta je te dichtbij? (doe dan de oefening nog eens). Als je een fijne afstand hebt kan je kind in gedachten daar een muur zetten. Praat over de muur, teken deze, hoe ziet jouw muur eruit? Het is een muur die je beschermt tegen prikkels van buitenaf. Als er iets gebeurt wat je kind niet fijn vindt, kan hij of zij de muur in gedachten toveren, zo komt de situatie minder hard binnen en voel je je beschermd.

Een fijne, ontspannen vakantie gewenst!

Lief en leed

Eerst zo klein als een rijstekorrel, week na week was het ander voedsel; een wortel, courgette, sla, meloen. Na een hoop gemorrel, was je daar dan eindelijk bij ons op schoot. Nu alweer zo groot. Soms wil ik bijna een cliënt bij jouw naam noemen. Oeps!
Ik moet glimlachen als ik me bedenk wat jij ook nog allemaal gaat meemaken, gaat vragen, gaat uitproberen. Precies die dingen die ik met andere kinderen ga leren.
Gisteren zei een meisje opeens: 'Het enige dat je nog weet is dat je geboren bent.' Even kon ik haar niet volgen, daar weet je niks meer van, of ...? Ik wilde eerst hierop ingaan, maar je weet er toch niks meer van? Maar je hebt dat toch alleen gehoord of gezien (op foto's)? Ze was daar zomaar aan het filosoferen.

Ik denk dus ik ben; het enige dat je zeker weet dat gebeurd is, is dat je geboren bent. Oefenen met redeneren, belangrijk om je eigen mening te kunnen vormen - kritisch te leren kijken. Wow, dat was 'teach the teacher.'
Samen doen?: realiseer je dat je zelf ook niet precies weet hoe alles in elkaar steekt. Laat zien dat je interesse hebt in wat je kind zegt, stel vragen, vraag door; wie zegt dat? wie bepaalt dat? zijn daar regels voor? kan het ook anders?

Voorbeelden van filosofische vragen: 
- kun je alles kopen?
- is de minister-president belangrijker dan iemand anders?
- wat is een geheim?
- waarom doen we aardig?
- hebben dieren humor?
- kun je op school vrij zijn?
- is het heelal oneindig?

Carnaval

Ridders, draken en prinsessen. Dit jaar helaas geen één door de straten. Dan binnen vieren? Met carnaval kun je zijn wie je wilt. 3 dolle dwaze dagen waar het allemaal niet uitmaakt. Of geven we toch onbewust sturing hierin? Kan een jongen bijvoorbeeld als prinses verkleed gaan?

Voor kinderen liggen alle opties open, zij zijn van nature onbegrensd. Wij laten hen - onbewust - opgroeien met een beeld van beperkte mogelijkheden. Vaak impliciet: wat voor speelgoed geef je je kind, welke activiteiten doe je samen, hoe praat je met je kind, wat laat je zien; en welke (carnavals)kleding krijgt je kind? Het verschil jongen / meisje is grotendeels cultuurgebonden. Vreemd ook eigenlijk, we gebruiken direct een verkleinwoord: meisje. Het is dus toch lastiger dan ik dacht, wij hadden ook een slinger hangen "hoera een jongen" en niet "hoera een jongetje". Wat kun je hier nu zelf aan doen?

Bewustwording is 1, probeer het verklein woord te vermijden en te spreken over jongens en meiden.
Wat laat je thuis zien? Wie kookt er, rijdt meestal in de auto, doet de was, doet de timmerklusjes en zet het vuilnis buiten? Beperk jezelf en elkaar niet in patronen.
Hoe praat je? Noem je jongens ook wel "lief" en meiden "stoer", zeg je "verliefd op een jongen worden" of "verliefd op iemand worden"?
Groepjes maken; niet op jongens of meiden, maar bijvoorbeeld op lengte, leeftijd, schoenmaat.
Welke verhalen zien en horen je kinderen? In de boeken, films, sprookjes die ze meekrijgen, niet-standaard tips op www.hebban.nl .
Het belangrijkste: laat je kinderen vrij hun gang gaan en laat ze merken dat ze altijd mooi en goed zijn.

Vrij naar het artikel "vrij opgroeien buiten de hokjes" uit Kiind magazine 18

Energie

Waar haal ik de energie vandaan? Weer een nacht vol huilen, sussen, wandelen, zingen, tranen van ons allebei. Mamma moet ook slapen, toe alsjeblieft. Is er iets? Volle buik en lege luier. Waar doe ik nu het beste aan? Ik probeer zelf steeds vroeger naar bed te gaan, en af en toe ook overdag te slapen als de kleine slaapt. Dan is het wat beter vol te houden.
Proberen je in te stellen op een gebroken nacht, niet op - ik kan slapen tot 8 uur. Dan is de klap nog groter. Opladen zonder slapen, misschien kan ik dat ook proberen. Mediteren, ontspannen, mindfulness. Ook zo kun je energie opdoen. Positieve energie, en je kunt er weer tegenaan. Een moment voor jezelf pakken, hoe klein ook. een paar kleine oefeningen ter inspiratie:
Schildpad: maak je zo klein mogelijk, ontspan helemaal. Stel jezelf voor dat je je als schildpad terugtrekt in je huisje. Doe dit 5 seconden. Kijk, de zon schijnt, lekker! Rek je helemaal uit, schildpad! Zet spanning op je armen, nek, buik..... Doe dit 5 seconden.
Olifant: ga op de grond liggen, ontspan je helemaal. Probeer je voor te stellen dat er een olifant door de kamer loopt, hij stapt op je buik. Maak je buik zo hard dat de olifant er niet doorheen zakt.
Vliegje: kijk recht voor je uit. Denk je in dat er een vliegje op je gezicht landt. Bijvoorbeeld op je wang. Probeer met je gezichtsspieren om de vlieg weg te jagen. O, nu landt hij op je voorhoofd - op je neus - op je kin...

Fijn om deze oefeningen alleen te doen, maar ook leuk om samen met je kind te doen. Kunnen jullie nog meer dieren-oefeningen verzinnen? Alles aanspannen, alles ontspannen!

Kiekeboe

 Hier ben ik! Verstoppertje spelen, schaterlachen als ik mijn handen voor mijn gezicht weg haal. Nog een keer! Nog een keer! Achter een kussen op de bank, en... kiekeboe - we lachen allebei. Lekker weggedoken in ons eigen coconnetje, even niet denken aan de onzekere tijden buiten. Ik denk weleens, wanneer zouden we weer terug gaan naar normaal? Wanneer kan onze kleine je 'zomaar' een knuffel geven? Ik merk dat ik er soms gestrest van raak, en zie dit ook bij ouders om mij heen. Laten we dat wel of niet aan onze kinderen merken?  Is het verstandig om je kinderen te laten delen in jouw negatieve gevoelens? Of moet ik de vraag andersom stellen: Is het verstandig om verstoppertje te (blijven) spelen? Niets te laten merken van je gevoelens?
Onderzoek wijst uit dat kinderen heel snel doorhebben dat er iets aan de hand is, we zijn dus niet zo goed in het verstoppen van onze gevoelens. Kinderen worden er onzeker en zenuwachtig van als ze merken dat er iets aan de hand is, en wij als volwassene(n) dit proberen te verbergen. Kinderen krijgen hier juist meer stress van, voelen zich minder met hun ouders verbonden en meer op zichzelf (: ze voelen zich eenzamer). 
Verstoppertje spelen werkt dus niet, maar hoe pak je het goed aan? Probeer, aangepast naar de leeftijd van je kind, te vertellen hoe je je voelt. Zeg het rustig en begrijpelijk, zo geef je je kind de ruimte om te reageren en een gesprekje te beginnen over jouw gevoel, zijn/haar gevoel en hoe je hiermee om kunt gaan. Zo leer je je kind direct dat het wegstoppen van gevoelens/emoties niet hoeft. Van die manier van verstoppertje spelen wordt namelijk niemand beter.

Vrij naar VolgensPont, Ouders van Nu 13/2020

Gebaar je mee?

Dit is het gebaar voor mamma, dit is het gebaar voor pappa; dit betekent drinken, dit betekent plassen. Dankjewel en alsjeblieft. Al eerder volgde ik bij Kentalis een cursus 'Nederlands ondersteund met gebaren'. Zo kan ik in mijn werk snel en makkelijk visueel maken wat ik zeg. Stop (gebaar) we zijn klaar (gebaar). Zowel praten als het gebaar maken, zo kan het kind informatie sneller oppakken, want de informatie wordt zowel verbaal als non-verbaal aangeboden. Vanuit wetenschappelijk onderzoek aan de Radboud Universiteit blijkt dat gebaren de taalontwikkeling stimuleren. Het kind kan snel(ler) begrijpen en ook terug praten. De wereld wordt wat beter te begrijpen.

Onze kleine man, nu vier maanden oud, is druk bezig om de wereld te begrijpen, om duidelijk te maken wat hij wil aan ons. Veel huuuu, hoooo, hihi. Ik probeer hem te begrijpen, maar kijk hem vaak niet begrijpend aan. Ik praat met hem en gebaar: kom je? (gebaar twee uitstekende handen). Mamma (twee keer op je wang tikken met vlakke hand). Hij kijkt aandachtig. Hij speelt lekker in de box, begint dan te roepen, huuuu huuuu - ik loop naar de box toe en vraag wat er is - hij strekt zijn armpjes naar mij uit. Kom je? Hij vraagt het zomaar, zonder iets te zeggen! Ik ben benieuwd wanneer hij (gebarend) antwoord geeft!

Zelf ook oefenen? Op youtube staan veel filmpjes waarin gebaren voor worden gedaan; gratis te downloaden zijn de kindergebaren app en de gebarenwoordenboek app van het Nederlands Gebaren Centrum. 

Gebaren in liedjes; veel herhaling en het spelelement worden nog sneller opgepakt door je kind.

Ontwikkeling en opvoeding

Weer de trap op, de slapkamer in; dikke tranen, brullen. Ik wil niet slapen. Geruststellen, muziekje aan en naar beneden. Maar, ik hoor hem alweer. De trap op, speentje geven, terug naar beneden. 's Nachts, slapend bij ons op de kamer, gaat het verder. Speentje erin, lieve rustige woordjes, een liedje zingen; het wil allemaal even niet. De dag erop wrijf ik de slaap uit mijn ogen tijdens de intervisie. We bespreken verschillende (wetenschappelijke) artikelen uit vakbladen waarbij opeens mijn oren wijd open staan als een collega een artikel bespreekt over pedagogiek en antropologie. "... acht uur achter elkaar doorslapen, in een eigen bedje, in een aparte kamer, cultureel gezien een uitzondering is ..." . Ho, wacht even, dat "onze zoon niet sliep zoals wij wilden dat hij sliep, betekende niet dat er iets mis was met hem; het betekende gewoon dat hij nog niet klaar was om gesocialiseerd te worden in onze culturele manier van slapen." Meer kijken naar vanuit welke blik, welk denken de pedagogische praktijk is opgebouwd. Zien we het individuele kind, de ouders, en de maatschappelijke processen? Is dat normaal wel zo normaal.

Ik sta er nu bewust bij stil. De verwachting die wij hebben, de maatschappelijke norm. Is ons kind er klaar voor? Hoe kunnen wij hem hier wel bij helpen? Ook in mijn werk, de ander als perspectief te nemen. Vanuit de context van het gezin kijken, dat als perspectief te nemen. Leg eens uit, geef maar aan, en hoe kunnen we er voor jou passend mee omgaan?

Oja, er was een onweersbui gisterenavond, misschien was dat wel even heel spannend. Morgen proberen we het weer opnieuw, kom maar - een extra dikke knuffel van mij voor jou.

Is dit goed, doe ik het goede

Daar is hij, onze kleine man. Wat een klein wonder. Als vanzelf ontfermen we ons over hem. Zo mooi, zo klein, eigenlijk niet te beschrijven hoe blij we met hem zijn! Helaas zitten we wel nog even in het ziekenhuis, krijgen advies en tips over verschonen, slapen, verzorgen, eten, opvoeden. Van de één zus, van de ander zo, dit werkt goed. Dat mag niet (meer), zo is gevaarlijk, dat kan je beter ....

Thuis krijg je opnieuw advies, de kraamverzorgster, verloskundige, huisarts, consultatiebureau jeugdarts, fysiotherapeuten maar natuurlijk ook familie, vrienden, buren, etcetera. We kijken elkaar aan, volgens ons is er geen onderwerp waar zóveel verschillende uiteenlopende (wetenschappelijke) onderzoeken, adviezen, tips en meningen over zijn als het onderwerp "baby's". Wat is goed? Doen we het goede?

Soms weten we het even niet, vragen het aan ons kindje, wat is er aan de hand? 

Daar zit het hem misschien wel in, de baby kan het nog niet uitleggen, zodat wij het kunnen begrijpen. Dat duurt nog even. Dan kan het kind duidelijk maken wat er aan de hand is, en kunnen wij begrijpen. Maar wat dan? In het NVO vakblad las ik een mooi artikel hierover: afstemmen. het belangrijkste is dat je probeert je kind te begrijpen. Begrip voor de (on)mogelijkheden van je kleine, ingaan op signalen van het kindje. Doe wat goed voelt voor jou als ouder, en voor jullie als (kersverse) ouders!

Is het een skippybal?

Wat heb jij ingeslikt? Nu met verlof en kan ik het niet (meer) verbergen, niet dat ik dat zou willen. Maar eerst zag je met een (winter)jas eroverheen nog niet echt veel van mijn buik... Rond en gezond, gelukkig wel. Vanaf 03-08-20 weer aan het werk!
Ik probeer me een beetje af te sluiten van alle nare berichten uit de rest van de wereld. Met bellen en appen contact houden met anderen, van de zon genieten en bewegen. Hoe dit te blijven doen met kinderen?

- Belangrijk is om vragen die kinderen hebben over corona zo goed mogelijk in kindertaal te beantwoorden. Eerlijk, maar ook positief. Geef ook aan als je het antwoord niet weet. Dokters zijn hard aan het werk en op zoek naar een oplossing.
- Probeer kinderen maximaal 1x per dag te betrekken bij nieuws over corona (bijvoorbeeld het Jeugdjournaal), elke update horen kan erg ongerust maken.

- Maak elke dag een (globaal) schema van wat jullie die dag gaan doen, wat school activiteiten, wat beweeg activiteiten, wat speel activiteiten, en bijvoorbeeld wat eten maken activiteiten (lekker samen bakken).
- Bedenk challenges om te doen, via youtube (gym challenges) of zappsport ideeën op doen, of wat dacht je van de changemaker challenge (oplossing plastic vervuiling).
- Spreek met vriendjes / vriendinnetjes af te kletsen bij het raam, dan kunnen ze elkaar toch zien.
- Schrijf een brief, maak een tekening, stuur een kaart voor familie / vriendjes. Een leuke verrassing met de post.
- Verschillende apps (houseparty, samen videobellen ; boardgame arena, samen bordspel spelen) maken het elkaar zien via beeld net wat leuker!

Succes en veel plezier, geniet ook van het elkaar zoveel zien en dichtbij je gezin zijn.
Voor mij nog eventjes heel dichtbij, zometeen met z'n drietjes!

Samen luisteren

Wat kan helpen om weer rustig te worden? Zet een muziekje op, waar je blij van wordt, fijn gevoel van krijgt, je aan iets leuks herinnert. Bijzonder wat muziek kan doen. Het triggert onze emoties. 

Muziek is - wat de wetenschap noemt - een multisensorische stimulus: meerdere verschillende hersengebieden worden geactiveerd die globaal met verschillende functies geassocieerd worden zoals: geheugen, emoties, motoriek en/of het nemen van beslissingen en plannen, of te wel ‘uitvoerende’ functies genoemd. Uitvoerende functies (= executieve functies), zijn functies die elk mens, elke dag, nodig heeft en zonder veel moeite toepast. Muziek heeft invloed op allerlei van de boven genoemde functies. Zo wordt ons geheugen aangestuurd, emoties getoond, de drang om je te bewegen gestimuleerd en zelfs onze executieve functies worden geprikkeld. (vrij naar NVO lezing WIT werkgroep).

Muziek luisteren en muziek maken heeft een positieve ontwikkeling op de hersenen, ik krijg nu al de tip om muziek dichtbij mijn zwangere buik af te spelen. Straks kan dit de kleine troosten, omdat het de klanken herkent vanuit de eerst zo veilige en vertrouwde omgeving in de baarmoeder. Muziek kan veel meer dan we denken,,

Onder de douche

Hij wil niet, soms houdt hij wel twee weken lang vol. Niet willen douchen? En nu? Maar ook: ze vindt het zo fijn, de badkamer staat blank als ze klaar is met douche, bekers vol met water vliegen over het douchegordijn heen. Twee cliënten waarbij ouders een ander probleem ervaren rondom douchen, en de kinderen? Die hebben er geen probleem mee! Hoe pak ik dat nu aan? IK zie het als een probleem, mijn kind niet.
Ikzelf houd ook niet zo van douchen, ik ben dan ook altijd heel snel klaar, 3 kwartier het warme water over je rug laten stromen doe je mij geen plezier mee!
Allereerst is het belangrijk je kind, op een rustig moment (! - dus niet voor, tijdens of net na het douchen) te vragen waarom jij het belangrijk vindt, kijken waar het mee komt. Je kunt wat aanvullende uitleg geven. Zodat je zeker weet dat het kind begrijpt waarom het voor jou wel een probleem is. Ouders hadden bijvoorbeeld een filmpje laten zien van iemand die zich jaren lang niet had gewassen. Ouders lieten zien wat er gebeurde als het douchewater ook in je badkamerkastje ligt.
Vervolgens aangeven: dit vind ik dus niet fijn. Hoe gaan we dat samen oplossen? Wat gaan we wel doen?
Bijvoorbeeld vaste tijden voor douchen, zelf opruimen wat je nat maakt, gezellig maken onder de douche met wat speelgoed, muziek, etcetera. Samen kijken wat werkt!

Net na de vakantie

"En nu weten we het even niet meer." Is wat deze ouders aangeven bij de eerste evaluatie. School is net weer gestart. Hoe gaan we op een goede manier verder? Hoe pakken we de doelen aan? Het lijkt even of de begeleiding niet brengt wat we hopen. We willen graag vooruit. Ook de grote instelling waar ouders extra ondersteuning van krijgen weet niet hoe verder 'we staan open voor alles'. We zien nog niet dat het kind zich beter voelt. Samen denken we na, hoe dan wel? 

Wat gebeurt er nu? Hoe loopt het op school? Daar zien we toch dat het kind stappen maakt. En... Ohja, toen vertelde het kind uit zichzelf dat het moeilijk was, er werd om hulp gevraagd. Soms zit het ook in deze kleine stapjes. Misschien willen we samen te snel? Wat zien we nog meer? Door thuis meer structuur te bieden is er meer rust, fijn - is er dan misschien ook meer ruimte voor oefenen, groeien en bloeien?!
De pas op de plaats, ik overleg met mijn supervisor - promovenda op IMRO beweging-als-houvast. Wat gaat er goed? En hoe bouwen we dat uit? Zien we verbinding, onderscheid? Soms is het moeilijk voor het kind om op een fijne manier te verbinden - kijk hier ben ik! Met aansluiten vanuit mij, initiatief belonen en soms wat eigen initiatief... Dat gaan we inzetten, samen plezier maken, genieten, en dan komt het groeien en bloeien! Veel plezier!

Trots

Na 160 km wandelen mocht ik het kruisje van de Nijmeegse 4daagse in ontvangst nemen. Het was heerlijk weer, maar toch een zware tocht, waarbij mijn lijf wel aangaf dat ik best veel had gelopen. Doorzetten en focussen op wat goed gaat. En nu: heel trots op mezelf!
Trots op wat je bereikt (hebt) en wie je bent. Iedereen is anders en mag er zijn. Laat zien wie je bent, op een boot in Amsterdam, tijdens roze woensdag, roze maandag; maar ook op elke andere dag. Jij bent jij, en dat is oké!
Bij kinderen geven we snel aan: "ik ben trots op jou" , mooi om te zeggen, maar voor kinderen die nog kunnen groeien in zelfvertrouwen is het net wat ombuigen van deze zin beter : "je mag trots zijn op jezelf". Zo kun je je kind helpen om op een positieve manier over zichzelf te denken.
Als de moed je in de schoenen zakt, kun je de eerste stap zetten!