3, 2, 1 .....

 Ontploffingsgevaar!

"En dan zomaar, ben ik zo boos - ik ga schreeuwen, slaan, schoppen." Het kind vertelt mij wat er gebeurde afgelopen woensdag op het schoolplein. Opeens een boze bui, hij lijkt uit het niks te komen. Later, na de boze is het kind vaak verdrietig/boos op zichzelf dat dit gebeurd is. Ook bijvoorbeeld omdat er is iets stuk is gegaan, of het kind heeft pijn. Erover napraten en aangeven dat dit niet leuk is, helpt vaak niet genoeg om de bui te voorkomen de volgende keer. Hoe kun je die bui nu wel voorkomen? Hoe kun je dit anders aanpakken?

Hoe fijn zou het zijn als het je kind lukt om tot 10 te tellen, aan te geven dat er iets aan de hand is, dan wel een paar minuten boos zijn, oplossen en weer lekker verder spelen? Hieronder lees je hoe.

Ik pak een groot vel papier voor het kind: “Als we jouw boos zijn vergelijken met een vulkaanuitbarsting...” Ik pak stiften en kleurpotloden. "Kun jij een vulkaan tekenen?" Enthousiast gaat het kind aan de slag, een grote vulkaanuitbarsting verschijnt op het vel. Ik kleur mee: helemaal onder aan de vulkaan maak ik het groen: gras, bloemen, een boom. Grote (rook)wolken verschijnen boven de vulkaan. "Wow, dat lijkt echt op een grote uitbarsting!" De stromen oranje lava lopen over het papier. Ik begin uit te leggen, het groen beneden aan de vulkaan, daar is het nog gezellig, spelen we fijn samen en doen we leuke dingen. Dan gebeurt er iets waardoor het in de vulkaan gaat borrelen" (ik teken belletjes in de vulkaan), het kind begint te vertellen: "Als het niet eerlijk gaat, als ik iets niet mag doen." Ja, precies dat! Dat is dan oranje. "Als het lang genoeg borrelt, zonder oplossing, dan komt de vulkaan uitbarsting! Grote stukken steen vliegen door de lucht, rode knallen en zwarte wolken komen uit de vulkaan: Het is niet meer gezellig." Het kind kijkt naar de tekening en begint direct te knikken, "zo gaat dat ja!" Oke, en hoe kunnen we er nu voor zorgen dat die vulkaan in jouw buik niet uitbarst? Samen diep nadenken: Bijvoorbeeld: even weglopen, stop hou op zeggen,  samen iets anders leuks verzinnen om te doen, naar een volwassene toe gaan, ..... Ik schrijf aan de zijkant alle goede ideeën op.
Soms barst de vulkaan toch uit, wat kunnen we dan doen? Bijvoorbeeld: grote wolken in je mond blazen 3x heel hard de vulkaan uit; je bedenkt je dat er een groot ijsblok in je buik zit, die dooft de vulkaan, ......

Zo hebben we een overzicht wat er gebeurt in kindertaal. Je kind kan beter begrijpen wat er gebeurt en kan oefenen met dit benoemen. Zo wordt het snel weer “groen”. De oplossingen die je samen verzint kun je als reminder aangeven bij je kind. Hang het vel papier op een duidelijk zichtbare plek op in de woonkamer. Zo kan het kind hier nog even op terug kijken.

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen; bijvoorbeeld over jouw aanpak thuis, over de reacties van je kind of het gedrag van je kind. Soms reageert je kind alsnog op een manier die je echt niet begrijpt, maar wel graag wil begrijpen. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

3, 2, 1, .... ontploffingsgevaar!

"En dan zomaar, ben ik zo boos - ik ga schreeuwen, slaan, schoppen." En later, na de woede uitbarsting is het kind vaak verdrietig/boos op zichzelf dat het gebeurd is. Erover napraten en aangeven dat dit niet leuk is, helpt vaak niet genoeg om de uitbarsting voor de volgende keer te voorkomen. Kunnen we de uitbarsting ook meer letterlijk nemen?
Als we vergelijken met een vulkaanuitbarsting... Ik pak stiften, verf, kleurpotloden, waskrijtjes en een vel papier. "Kun jij een vulkaan tekenen?" Enthousiast gaat het kind aan de slag, een grote vulkaanuitbarsting verschijnt op het vel. Ik kleur mee: helemaal onder aan de vulkaan maak ik gras, bloemen, een boom. Grote (rook)wolken verschijnen boven de vulkaan. "Wow, dat lijkt echt op een grote uitbarsting!" Ik begin uit te leggen, het groen beneden aan de vulkaan, daar is het nog gezellig, spelen we fijn samen en doen we leuke dingen. Dan gebeurt er iets waardoor het in de vulkaan gaat borrelen" (ik teken belletjes in de vulkaan), het kind begint te vertellen: "Als het niet eerlijk gaat, als ik iets niet mag doen." "Als het lang genoeg borrelt, zonder oplossing, dan komt de vulkaan uitbarsting! Grote stukken steen vliegen door de lucht, lava stroomt naar het gras toe. Het is niet meer gezellig." Het kind kijkt naar de tekening en begint direct te knikken, "zo gaat dat ja!" Oke, en hoe kunnen we er nu voor zorgen dat die vulkaan in jouw buik niet uitbarst? Samen diep nadenken: Bijvoorbeeld: even weglopen, stop hou op zeggen,  samen iets anders leuks verzinnen om te doen, naar een volwassene toe gaan, .....
Soms barst de vulkaan toch uit, wat kunnen we dan doen?: Bijvoorbeeld: grote wolken in je mond blazen 3x heel hard de vulkaan uit, je bedenkt je dat er een groot ijsblok in je buik zit, die dooft de vulkaan, ......

soms best erg

'Kan ik je helpen?' ... 'Nee, dat is niet eerlijk! Piet, iiiikkkkkk had het gevraagd, ga aan de kant!' -Piet wordt weggeduwd en valt. Boos en bedroefd. Het gaat vaak goed, een leuk en lief kind. Behulpzaam, vriendjes, gezellig kletsen. Maar soms zo ontzettend kwaad en verdrietig. Schreeuwen, slaan, schoppen en huilen.
Wat is het precies, hoe kan ik reageren en hoe kan het kind uit de bui worden geholpen? Het kind weet achteraf vaak goed wat er is gebeurd, op het moment zelf absoluut niet. Als dit soort buien weleens voorkomen, is het goed met het kind om met het kind over gevoelens te praten. Blij, boos, bang en bedroefd - hoe zien die eruit? Doe maar eens voor met je gezicht! Waar voel ik ze? Als het kind de emoties goed ziet dan kan een aandacht oefening werken om je lichaam goed te voelen. Samen met het kind de ogen dichtdoen en stil zitten als een kikker. Of staan als een aap en alle nare gevoelens door je staart heen wegsturen.
Het kind staat stil bij wat er gebeurt, overziet de eigen gevoelens beter en kan even rust houden.


1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 .... 'Dit vind ik niet leuk Piet, ik vroeg het eerst.' En wat nu? 'Zullen we samen helpen?'


Op youtube staan voorbeelden, of zoek op mind in de google play store, oefeningen genoeg!

Zelfregulatie op het EK

"Dan word ik dus heel boos en dat wil ik niet", besluit het 8jarige jongetje bij mij aan tafel. Hij vertelde over ruzies op school, op het voetbalveld en thuis met zijn broer. Aan tafel kan hij goed uitleggen wat er gebeurt, en wat hij beter had kunnen doen. Op het veld lukt hem dat niet. Samen gaan we werken aan zelfregulatie. "Wat is dat??"
Ken je Christiano Ronaldo? Hij speelt voor Portugal. Hij is een goede voetballer, kan hard rennen met de bal. Overspelen doet hij niet zo vaak, liever scoort hij zelf. Als de scheidsrechter fluit wordt hij gelijk boos. Als het te lang duurt gaat hij anderen duwen en schreeuwen. De andere spelers vinden hem niet zo aardig. Ronaldo heeft weinig zelfregulatie.
Ken je Gareth Bale? Hij speelt voor Wales. Hij is een goede voetballer, hij speelt over naar de medespelers en zorgt voor kansen om te scoren, of scoort zelf. Als de scheidsrechter fluit kijkt hij op en luistert goed. De andere spelers vinden hem aardig. Bale heeft veel zelfregulatie.
Aandachtig luistert hij naar mijn 'kennis' over voetbal, hij knikt, kent de voetballers wel. "Ik zou wel meer als Bale willen zijn, kan ik dat leren?" Laten we kijken hoever we komen, tot de finale van het EK!