Oorlog en vrede

Opeens beelden van tanks die door straten rijden, Nederland stuurt wapens op, mensen zijn op de vlucht voor oorlogsgeweld. Het (jeugd)journaal gaat eigenlijk nergens anders over. Ook kinderen krijgen veel mee van deze oorlog. Via televisie, social media, en/of doordat zij gesprekken opvangen tussen volwassenen. Veel kinderen zitten met vragen, of kunnen er bijvoorbeeld niet goed van slapen. Ik krijg vragen over het beschermen van kinderen tegen al deze berichtgeving. Zodat zij dit niet mee hoeven te maken. Dat is op zich een mooie gedachte, maar is het passend en haalbaar?
Het nieuws is overal, waarschijnlijk hoort je kind over Oekraïne, Rusland en de oorlog via zijn telefoon, de televisie, vriendjes, of vangt het bijvoorbeeld (flarden van) een gesprek op op het schoolplein. 
Belangrijk is om het nieuws te duiden voor kinderen; de stroom informatie samen een plekje geven. Kijk samen naar het jeugdjournaal, leg uit, probeer vragen van je kind(eren) zo goed mogelijk te beantwoorden. Je mag ook zeggen dat je het niet weet, je kunt niet alles weten. Door een open gesprek te voeren kun je gevoelens van onveiligheid wegnemen bij je kind.
Wie weet ontstaat er door erover praten ook juist wel iets mooiers: "kunnen we helpen?" Ga samen op zoek naar hulporganisaties, wat kunnen jullie doneren? Veel acties zijn opgezet om kleding, speelgoed en spullen in te zamelen. Juist door te ervaren hoe het anders kan zijn, iets voor een ander doen, wat kun je missen, meeleven met de ander wordt de stap naar vrede steeds kleiner. Vrede begint bij elkaar zien en helpen, hoe jonger we dat inzien hoe groter de kans op vrede in deze wereld. 

Misschien heb je na het lezen toch nog vragen: bijvoorbeeld specifiek over angsten bij jouw kind, niet meer kunnen slapen, paniekerig zijn. Je wil graag op de juiste manier ondersteunen, maar soms weet je niet goed hoe. Ik wil je daar graag bij helpen. Boek een gratis adviesgesprek met mij via www.bureaugoal.nl

Kiekeboe

 Hier ben ik! Verstoppertje spelen, schaterlachen als ik mijn handen voor mijn gezicht weg haal. Nog een keer! Nog een keer! Achter een kussen op de bank, en... kiekeboe - we lachen allebei. Lekker weggedoken in ons eigen coconnetje, even niet denken aan de onzekere tijden buiten. Ik denk weleens, wanneer zouden we weer terug gaan naar normaal? Wanneer kan onze kleine je 'zomaar' een knuffel geven? Ik merk dat ik er soms gestrest van raak, en zie dit ook bij ouders om mij heen. Laten we dat wel of niet aan onze kinderen merken?  Is het verstandig om je kinderen te laten delen in jouw negatieve gevoelens? Of moet ik de vraag andersom stellen: Is het verstandig om verstoppertje te (blijven) spelen? Niets te laten merken van je gevoelens?
Onderzoek wijst uit dat kinderen heel snel doorhebben dat er iets aan de hand is, we zijn dus niet zo goed in het verstoppen van onze gevoelens. Kinderen worden er onzeker en zenuwachtig van als ze merken dat er iets aan de hand is, en wij als volwassene(n) dit proberen te verbergen. Kinderen krijgen hier juist meer stress van, voelen zich minder met hun ouders verbonden en meer op zichzelf (: ze voelen zich eenzamer). 
Verstoppertje spelen werkt dus niet, maar hoe pak je het goed aan? Probeer, aangepast naar de leeftijd van je kind, te vertellen hoe je je voelt. Zeg het rustig en begrijpelijk, zo geef je je kind de ruimte om te reageren en een gesprekje te beginnen over jouw gevoel, zijn/haar gevoel en hoe je hiermee om kunt gaan. Zo leer je je kind direct dat het wegstoppen van gevoelens/emoties niet hoeft. Van die manier van verstoppertje spelen wordt namelijk niemand beter.

Vrij naar VolgensPont, Ouders van Nu 13/2020

Onder de douche

Hij wil niet, soms houdt hij wel twee weken lang vol. Niet willen douchen? En nu? Maar ook: ze vindt het zo fijn, de badkamer staat blank als ze klaar is met douche, bekers vol met water vliegen over het douchegordijn heen. Twee cliënten waarbij ouders een ander probleem ervaren rondom douchen, en de kinderen? Die hebben er geen probleem mee! Hoe pak ik dat nu aan? IK zie het als een probleem, mijn kind niet.
Ikzelf houd ook niet zo van douchen, ik ben dan ook altijd heel snel klaar, 3 kwartier het warme water over je rug laten stromen doe je mij geen plezier mee!
Allereerst is het belangrijk je kind, op een rustig moment (! - dus niet voor, tijdens of net na het douchen) te vragen waarom jij het belangrijk vindt, kijken waar het mee komt. Je kunt wat aanvullende uitleg geven. Zodat je zeker weet dat het kind begrijpt waarom het voor jou wel een probleem is. Ouders hadden bijvoorbeeld een filmpje laten zien van iemand die zich jaren lang niet had gewassen. Ouders lieten zien wat er gebeurde als het douchewater ook in je badkamerkastje ligt.
Vervolgens aangeven: dit vind ik dus niet fijn. Hoe gaan we dat samen oplossen? Wat gaan we wel doen?
Bijvoorbeeld vaste tijden voor douchen, zelf opruimen wat je nat maakt, gezellig maken onder de douche met wat speelgoed, muziek, etcetera. Samen kijken wat werkt!

Net na de vakantie

"En nu weten we het even niet meer." Is wat deze ouders aangeven bij de eerste evaluatie. School is net weer gestart. Hoe gaan we op een goede manier verder? Hoe pakken we de doelen aan? Het lijkt even of de begeleiding niet brengt wat we hopen. We willen graag vooruit. Ook de grote instelling waar ouders extra ondersteuning van krijgen weet niet hoe verder 'we staan open voor alles'. We zien nog niet dat het kind zich beter voelt. Samen denken we na, hoe dan wel? 

Wat gebeurt er nu? Hoe loopt het op school? Daar zien we toch dat het kind stappen maakt. En... Ohja, toen vertelde het kind uit zichzelf dat het moeilijk was, er werd om hulp gevraagd. Soms zit het ook in deze kleine stapjes. Misschien willen we samen te snel? Wat zien we nog meer? Door thuis meer structuur te bieden is er meer rust, fijn - is er dan misschien ook meer ruimte voor oefenen, groeien en bloeien?!
De pas op de plaats, ik overleg met mijn supervisor - promovenda op IMRO beweging-als-houvast. Wat gaat er goed? En hoe bouwen we dat uit? Zien we verbinding, onderscheid? Soms is het moeilijk voor het kind om op een fijne manier te verbinden - kijk hier ben ik! Met aansluiten vanuit mij, initiatief belonen en soms wat eigen initiatief... Dat gaan we inzetten, samen plezier maken, genieten, en dan komt het groeien en bloeien! Veel plezier!

Trots

Na 160 km wandelen mocht ik het kruisje van de Nijmeegse 4daagse in ontvangst nemen. Het was heerlijk weer, maar toch een zware tocht, waarbij mijn lijf wel aangaf dat ik best veel had gelopen. Doorzetten en focussen op wat goed gaat. En nu: heel trots op mezelf!
Trots op wat je bereikt (hebt) en wie je bent. Iedereen is anders en mag er zijn. Laat zien wie je bent, op een boot in Amsterdam, tijdens roze woensdag, roze maandag; maar ook op elke andere dag. Jij bent jij, en dat is oké!
Bij kinderen geven we snel aan: "ik ben trots op jou" , mooi om te zeggen, maar voor kinderen die nog kunnen groeien in zelfvertrouwen is het net wat ombuigen van deze zin beter : "je mag trots zijn op jezelf". Zo kun je je kind helpen om op een positieve manier over zichzelf te denken.
Als de moed je in de schoenen zakt, kun je de eerste stap zetten!

Samen goed voor elkaar

een mooie leus van de gemeente. Er zijn met de overstap naar gemeente zeker een aantal punten goed voor elkaar. Zo is het verplicht hebben van een diagnose om in aanmerking te komen voor hulpverlening gelukkig niet meer aan de orde. Samen doen we het goed, maar is het ook voor elkaar? Kosten voor (jeugd)zorg worden hoger, vanuit de gemeente gezien geld gooien in een bodemloze put. Meer controle? Minder privacy? Meer vertrouwen? Meer niet te controleren opgegeven uren hulpverlening? Hoe doen we het samen?
Afgelopen week heb ik een gesprek gehad bij de gemeente om hierover samen na te denken. Wat loopt wel? Wat loopt niet? En hoe nu verder? We willen dat het samen goed voor elkaar is. Dezelfde opstart als bij een intake: er gaan een aantal dingen goed, dat willen we graag zo houden en deze kunnen helpen bij het oplossen van het probleem. Een aantal dingen gaan niet zo goed, welke zijn dat precies? Hoe kunnen we met deze gegevens ervoor zorgen dat we het goed voor elkaar hebben?
Samen kritisch kijken, welke hulp is waar nodig. We kunnen alleen samen kritisch kijken als consulenten/artsen bij de gemeente goed op de hoogte zijn van de aangeboden hulpverlening. Inzet zwaar waar het moet, licht waar het kan. Inzet (zonder wachtlijst) zodat we snel van negatief naar positief gaan; overleg zodat we het samen goed voor elkaar hebben!

Scoren

2+1+2+0+1+1+ ..... optellen, normscores uitrekenen, percentiel bepalen. Het liefst doe ik de begeleiding, veel interessanter dan het afnemen van onderzoek. Strakke handleiding, scores berekenen en veel getallen. Op basis daarvan een advies uitspreken. Persoonlijk ben ik liever aan de slag, op pad met het kind. De jongere verder helpen, oplossingen bedenken, samen eruit komen. Maar nu is het toch even meer binnen zitten en scores uitrekenen, verslagen schrijven. Soms blijf ik hangen en staar dan naar buiten, lekker zonnetje, kan ik niet even...
Ik probeer me weer te focussen. Dit kind werd aangemeld omdat het 'zo lastig is in de klas, altijd aan het klieren is'. Na wat rekenen blijkt dat het kind boven de 135 scoort op de intelligentietest. Misschien is het niet echt klieren, meer vervelen - dit kind weet denk ik niet goed hoe hij het aan moet pakken. Ik kan hem daar wel bij helpen, daarnaast een gesprekje op school dat zorgt voor meer duidelijkheid.
Het volgende kind werd aangemeld omdat 'er steeds ruzie was met leeftijdgenoten. Samen spelen lukt niet. Zij deed het steeds.' Bij een opdracht over gevoelens (een meisje kijkt blij maar heeft een wond op haar been en een gescheurde broek) snapt dit meisje niet wat er aan de hand is. "Hoe kan dat nu?" Iets voelen en iets anders laten zien in je gezicht.... Bij de analyse snap ik het gedrag van dit meisje steeds beter. Eigen gevoelens zien en begrijpen is nog lastig voor haar, dit bij de ander zien is helemaal een opgave. Haar hierin begeleiden en de omgeving uitleg geven kan hen verder helpen.
Met deze inzichten kan ik goed aan de slag, samen met het kind en de omgeving verder, oplossingen bedenken en er samen uitkomen! Zo kan onderzoek mooi ondersteunen richting begeleiding.

(probleem) oplossing

Leren, oefenen en beter worden in ... De afgelopen weken heb ik ook zelf veel geoefend, bijvoorbeeld: kijk eens om je heen in de ruimte waar je nu bent en zoek minimaal vijf groene objecten. Heb je er vijf? Voordat je deze vijf groene objecten benoemt wil ik graag dat je snel vijf blauwe objecten noemt die je hebt gezien. Dat is moeilijk.... Je hebt waarschijnlijk alleen groen gezien, terwijl blauw er ook is. Groen vind je misschien helemaal geen mooie kleur, maar je ziet alleen nog maar groen en weinig blauw. Hoe kunnen we meer blauw gaan zien?
Samen oefenen in wat wel werkt. Kijken naar de oplossingen, hoe heb je het eerder opgelost, wat werkte? Samen oefenen in wat je zelf goed kan. Eigenlijk is de oplossing : 'meer doen van wat werkt'. Grappig dat Winnie de Poeh dat al wist (zie Winnie de Poeh en Succes - Allen & Allen, 1997):

Selecteren van een droom
Uit je droom een doel halen
Creëren van een plan
Concentreren op je hulpmiddelen
Ervaring opdoen met je vaardigheden en capaciteiten
Slim met je tijd omgaan

binnen de lijntjes

Wanneer stop je? Hoe weet je dat je moet stoppen? Kun je op tijd stoppen? "Hij doet het gewoon expres." Net iemand omver duwen, net tegen iemand aanlopen, net iets kapot maken, net nog even doorgaan; het bloed onder je nagels vandaan halen. Niet luisteren, niet zien, niet voelen. Samen met de opvoeder probeer ik vanuit het kind te kijken. Een kind doet het (vaak) niet expres. Misschien weet hij niet wat een grens is. Dan moeten we eerst oefenen. Dat klinkt een beetje vreemd. Maar wanneer leren we expliciet wat de grens is? Het is aanvoelen, en wat als dat nu net niet lukt? Met het kind ga ik tekenen, op een groot vel papier. Wat is de grens? De rand van het papier, daarbinnen mag alles. Het kind trekt precies langs de rand een streep met de stift. "Zo dat is de grens, daar is het STOP." We tekenen bomen, vogels en een grote berg. Binnen de lijntjes. Een duidelijke fysieke grens. Volgende week oefenen we verder: hardlopen en op tijd stoppen, als de ander de hand omhoog houdt in stopteken. We werken van heel duidelijk naar steeds minder duidelijk - zodat je straks de ander kan inschatten, daar ligt zijn of haar grens, STOP.

Geluk(t)!

"21 pilots, muziek die je vertelt waar het echt over gaat - daar luister ik naar." Aldus een cliënt van veertien. Ze wordt erg gepest op school. Haar op weg helpen naar meer (zelf)vertrouwen, terwijl op school het pesten niet gestopt (kan) worden. Wel heeft ze een positieve buffer, vrienden op school. Positief contact helpt bij een positievere kijk op jezelf, gelukkig is dat er voor haar! Je gelukkig voelen, wat is geluk? Waar 90% van de jongeren aangeeft gelukkig te zijn, groeit het aantal jongeren met psychische klachten. Volgens radiozender 3FM hebben vier op de tien jongeren last van psychische klachten. Daarom besteden ze extra aandacht aan dit onderwerp met openUp! Met anderen praten over je gedachten en gevoelens helpt je verder. Het lucht op. Minstens drie knuffels per dag zorgen voor een fijner (geliefd) gevoel. Bewegen maakt dat je meer energie krijgt en voelt. Misschien wel op muziek die er echt toe doet - en praat samen over de tekst!

Door een roze bril

Vandaag werd het echt tijd om mijn nieuwe bril op te halen. Een roze, want de wereld mag er wel wat mooier uit zien. Het is maart, de lente komt eraan - buiten giet het aan één stuk door. Ik las in een mail van de NVO dat nieuwe richtlijnen voor KOPP (Kinderen van Ouders met Psychische en/of verslavingsProblemen) vorige week bekend zijn gemaakt. De kinderen in deze gezinnen hebben een grotere kans om zelf (psychische/verslavings) problemen te ontwikkelen en ouders ervaren het opvoeden vaak als zwaar. In de nieuwe richtlijn staat dat een groot deel van de kinderen geen problemen zal ontwikkelen bij het opgroeien. Tevens staat beschreven hoe het ontstaan van problemen snel gezien kan worden door een hulpverlener, en vervolgens welke interventies goed werken. Ouders hebben vaak zelf veel hulpverleners om zich heen en nog meer (gezins) therapie is om allerlei redenen veel gevraagd. Tips, tops, een luisterend oor en behapbare adviezen. In de lente zal de zon weer gaan schijnen. Ik zet mijn roze bril op en fiets door de regen naar het volgende gezin.

Meer informatie:

http://www.richtlijnenjeugdhulp.nl/wp-content/uploads/2015/01/Info-voor-ouders_KOPP.pdf

www.bureaugoal.nl