Samen goed voor elkaar

een mooie leus van de gemeente. Er zijn met de overstap naar gemeente zeker een aantal punten goed voor elkaar. Zo is het verplicht hebben van een diagnose om in aanmerking te komen voor hulpverlening gelukkig niet meer aan de orde. Samen doen we het goed, maar is het ook voor elkaar? Kosten voor (jeugd)zorg worden hoger, vanuit de gemeente gezien geld gooien in een bodemloze put. Meer controle? Minder privacy? Meer vertrouwen? Meer niet te controleren opgegeven uren hulpverlening? Hoe doen we het samen?
Afgelopen week heb ik een gesprek gehad bij de gemeente om hierover samen na te denken. Wat loopt wel? Wat loopt niet? En hoe nu verder? We willen dat het samen goed voor elkaar is. Dezelfde opstart als bij een intake: er gaan een aantal dingen goed, dat willen we graag zo houden en deze kunnen helpen bij het oplossen van het probleem. Een aantal dingen gaan niet zo goed, welke zijn dat precies? Hoe kunnen we met deze gegevens ervoor zorgen dat we het goed voor elkaar hebben?
Samen kritisch kijken, welke hulp is waar nodig. We kunnen alleen samen kritisch kijken als consulenten/artsen bij de gemeente goed op de hoogte zijn van de aangeboden hulpverlening. Inzet zwaar waar het moet, licht waar het kan. Inzet (zonder wachtlijst) zodat we snel van negatief naar positief gaan; overleg zodat we het samen goed voor elkaar hebben!

Uitwaaien

Stap, stap, stap... Oefenen voor de Nijmeegse 4daagse - en ook m'n hoofd leegmaken. Wandelend door de Lingewaardse natuur steeds minder piekeren en meer genieten. Het zien van groen geeft je hersenen minder prikkels dan het zien van (bak)stenen. Het wordt direct minder druk in je hoofd. Een pauze, je gedachten de vrije loop, de frisse lucht in. Het fysiek inspannen maakt je hoofd blij. Natuurlijk is het wat veel gevraagd om direct 40 km te gaan wandelen, ik ben ook aan het oefenen en opbouwen; een half uur naar buiten, wandelen en/of hardlopen geeft je lichaam en geest direct een boost. Je voelt je snel beter en piekergedachten verdwijnen. Laat ze (letterlijk) uit je hoofd waaien, stel het jezelf voor...
Nu lukt het niet altijd om naar buiten te gaan, om rust te krijgen kun je binnen ook een ontspanningsoefening doen (of juist aanspanningsoefening) : ga rechtop op een stoel zitten, span je been aan 1,2,3 en weer los, herhaal drie keer, dan je andere been. Doe hetzelfde met je armspieren, bilspieren, handspieren... Bewust bezig zijn met je lichaam, maar ook met je geest: hoor je de piekergedachten steeds opkomen? Plan voor jezelf op een vast tijdstip tien minuten piekertijd in (niet voor het slapengaan!). Dan mag het, andere momenten zeg je tegen de gedachten: jullie wachten tot .... uur. Zo maak je het voor jezelf overzichtelijk, makkelijker en vooral fijner!

(mis)Communicatie

Jij begrijpt mij niet, hoor je wel wat ik zeg? Zo is er geen communicatie, hij wil niet... Is niet luisteren, niet willen ook een vorm van communicatie?
Communicatie is je eigen richting kunnen nemen (wegdraaien en eigen initiatief) en de ander kunnen volgen. Belangrijk is de balans, volgen, eigen inbreng, stoppen. Bij sommige kinderen is de balans weg, zij weten niet hoe te volgen of juist hoe eigen inbreng toe te voegen. Door hiermee aan de slag te gaan is (vaak) geen diagnose nodig.
Met Interactie Methodiek Relationele Ontwikkeling (IMRO) grijpen we terug naar de communicatie tussen baby's en ouders - deze verloopt via beweging (eigen richting inzetten, wegkijken, volgen). De betekenis van woorden heeft een ondergeschikte rol. Door in te steken op de beweging in communicatie bij een jonger kind dan de kalenderleeftijd gaan we samen oefenen om balans te vinden in communicatie. De context van het gedrag is van belang, het gedrag is altijd contextafhankelijk. Tenslotte werken we aan wederkerigheid, we brengen beiden in, voegen iets toe, stappen uit het contact - we zijn gelijkwaardig. We zijn niet gelijkvaardig, we kunnen van elkaar leren.
Samen noemen we dit beweging-als-houvast, vanuit beweging samen oefenen om te groeien in wat we moeilijk vinden. De balans bij communicatie op te zoeken.We werken in vijf gebieden op zoek naar een balans in snelheid (langzamer, sneller), afstand (dichterbij, verder weg), richting (meerdere, enkele), spierspanning (hoog, laag) en geluid (hard, zacht). Wat maakt wederkerigheid lastig? Daar gaan we in verder werken, vanuit beweging aansluiten bij wat iemand al wel kan, leuk vindt, goed in is. Zo oefenen we samen naar wat iemand moeilijk vindt, niet zo goed in is, in kan groeien.

Beweging-als-houvast , IMRO methodiek

Afronden van (bijna) een jaar cursus en 'stage'. Filmpjes onder elkaar aan het zetten, uitzoeken welke momenten het beste de verandering weergeven. Duidelijk maken hoe de methodiek werkt. Niet via praten, maar via bewegen verbinden en samen groeien. Van elkaar leren, met elkaar leren. Net de uitdaging bieden waarin het kind kan groeien, maar niet wordt tegengehouden. Oefenen met emoties, laten zien, eigen inbreng en gek (durven/kunnen doen). Bijvoorbeeld tijdens een spel de regels veranderen, op micro niveau spelen met verwachtingen. Wat voor gekke dingen kunnen we samen doen? Met een broer of zus erbij oefenen, wat bedenk jij? wat bedenk ik? Hoe werken we samen?
Zo direct het certifcaat in ontvangst nemen voor Interactionele Methodiek voor Relationele Ontwikkeling - beweging-als-houvast.
Maar eerst nog even worstelen met de computer, hoe werkt dat video programma... Misschien kan ik het wel leren van een cliënt!

Slecht weer bestaat niet,

slechte kleding wel. Deze quote kwam ik pas tegen. Ik moest er weer aan denken toen ik vanmorgen naar buiten keek. Bah, slecht weer, dan toch maar niet op de fiets.... Alles weer nat.... Aan de andere kant, ik heb wel een goed regenpak, waterdicht. Het nat en koud worden als je bij een ander langs gaat maakt het door de regen fietsen het ergste. Maar dat kan ik dus zo oplossen. Misschien vanmiddag ook lekker naar buiten met cliënten, juist extra lekker als je dan koud en nat weer binnenkomt en er staat een kop warme (chocolade?)melk klaar! Genoeg leuke spellen te doen: stampen in de plassen, laat de regen een kunstwerk maken op je papier, vang zoveel mogelijk druppels! Een klein zetje geven en daar gaan we!
Joepie! Even zoeken naar die waterdichte regenbroek ...

Fijne feestdagen!

The most wonderful time of the year, stilstaan bij de mensen die je dierbaar zijn. Vieren dat we samen zijn, warm, gelukkig en in vrede. Ik hoop dat we ons kunnen realiseren hoe goed we het hebben, dat iedereen één ander persoon blij kan maken - hier begint vrede op aarde. Als je je gewaardeerd voelt, voel je je snel goed. Stop met over anderen praten, begin om met anderen te praten. Daarnaast, zoals Loesje zo mooi aangaf afgelopen jaar: "zeggen wat je denkt kan ook iets aardigs zijn" - daar sluit ik mij volledig bij aan.
Ik wil iedereen een liefdevolle kerst en een geweldig nieuwjaar toewensen! Mijn goede voornemen is om hierbij voor gezinnen het steuntje in de rug te zijn om te helpen dat te bereiken!

"Ik lust het allemaal niet",

zegt ze tegen mij, "geen fruit en ook geen groente". Ik kijk haar even verbaasd aan, er is zoveel keus. Er zijn zoveel verschillende soorten groenten en fruit. We praten verder over wat precies, gaat het om de structuur, wat vrienden wel of niet eten, de geur ervan, de vorm. Dat maakt allemaal niet uit, het is de smaak. Wel noemt ze een paar soorten fruit op waarvan de smaak het 'minst erg' is. Laten we daar mee beginnen: hoe maken we dat leuker?
Kaneel en suiker op je appel, de banaan door de yoghurt heen en peer in chocolade dopen. Maak het gezelliger door het ook goed te laten klinken: snoep tomaatjes, courgette koekjes. We kunnen samen bakken, samen gaan koken. Proef jij voor?
Dat klinkt wel goed!
Andere aanpak is om te bespreken waarvoor het goed is om fruit te eten. Als het kan aansluiten bij interesses van het kind: je krijgt er glanzende haren van; je kan beter opletten in de klas; je krijgt er een mooie huid van; huiswerk maken gaat beter, omdat je er goed van kunt nadenken; je hebt een betere weerstand (ik ben steeds verkouden! - groente en fruit kunnen je goed helpen!); .....
Wat vooral belangrijk is, is om de druk van 'gezond' er wat af te halen, het moeten eten. Hoe harder de ouder JA zegt hoe harder het kind NEE zegt. Het is een interessant middel voor kinderen om de ouder(s) mee te frustreren. Zo ontstaat er steeds meer spanning omtrent eten en wordt het steeds moeilijker. Probeer voor jezelf de rust te bewaren en kijk hoe je gezellig samen kunt eten. Meestal komt het dan vanzelf!