Onder de douche

Hij wil niet, soms houdt hij wel twee weken lang vol. Niet willen douchen? En nu? Maar ook: ze vindt het zo fijn, de badkamer staat blank als ze klaar is met douche, bekers vol met water vliegen over het douchegordijn heen. Twee cliënten waarbij ouders een ander probleem ervaren rondom douchen, en de kinderen? Die hebben er geen probleem mee! Hoe pak ik dat nu aan? IK zie het als een probleem, mijn kind niet.
Ikzelf houd ook niet zo van douchen, ik ben dan ook altijd heel snel klaar, 3 kwartier het warme water over je rug laten stromen doe je mij geen plezier mee!
Allereerst is het belangrijk je kind, op een rustig moment (! - dus niet voor, tijdens of net na het douchen) te vragen waarom jij het belangrijk vindt, kijken waar het mee komt. Je kunt wat aanvullende uitleg geven. Zodat je zeker weet dat het kind begrijpt waarom het voor jou wel een probleem is. Ouders hadden bijvoorbeeld een filmpje laten zien van iemand die zich jaren lang niet had gewassen. Ouders lieten zien wat er gebeurde als het douchewater ook in je badkamerkastje ligt.
Vervolgens aangeven: dit vind ik dus niet fijn. Hoe gaan we dat samen oplossen? Wat gaan we wel doen?
Bijvoorbeeld vaste tijden voor douchen, zelf opruimen wat je nat maakt, gezellig maken onder de douche met wat speelgoed, muziek, etcetera. Samen kijken wat werkt!

Fijne feestdagen

Een goed uiteinde en op naar een nog mooier jaar! De laatste dagen van 2019 lekker samen bakken, koken en ook schoonmaken?! Meestal juist de tijd voor goede gesprekken. Hoe pakken we het nieuwe jaar aan, proberen te denken in oplossingen. En voor nu: knallend het jaar uit!

“Het moet precies zo als in het echt. Dus dit is fout.”

Ik wilde graag tekenen en dan ook nog eens met dit meisje op hetzelfde blad. Dat was voor haar reden om heel bedenkelijk te kijken, ‘je hebt toch altijd je eigen tekening?’ Maar na een aarzeling was het goed. We begonnen samen, ze wilde ons tekenen, ik maakte een bloem. Tja, die zag er niet zo uit als de bloem in de tuin. “Het moet precies zo als in het echt. Dus dit is fout.” Ze pakt een gum en begint met het uitgummen van mijn net getekende bloem. Ik kijk haar sip aan, want ik kan ook niet zo goed tekenen, maar vind het wel leuk. “Moet het precies zo zijn als in het echt? Of is het goed als je ziet wat het moet zijn?” vraag ik haar. Ze stopt met gummen en kijkt me aan. Ik zie de tandwieltjes draaien in haar hoofd. Zo heeft ze er nog niet over nagedacht. Ik laat de stilte nog even duren. Dan zegt ze dat dat eigenlijk ook wel kan. Misschien is het wel goed als we weten wat het is. Ook zij kan de bloem namelijk niet precies natekenen. Ik lach, dat is fijn. Ik teken opnieuw de bloem.  Paars erbij die kleur vind ik mooi. Dan wil ik ook wel met haar meetekenen, we tekenen onszelf, hoe zie ik eruit? Wat is hetzelfde als bij jou? Ik zie twee keer bruine haren. Wat is anders dan bij jou? Dat is leuk, soms is het hetzelfde en soms is het een beetje anders!

Tik tok , tik tak?

Ik loop achter... Zo hip ben ik niet meer. Cliënten vertellen mij steeds vaker over apps waar ik nog nooit van gehoord heb, en/of niet weet hoe ze werken. Zoals nu: TikTok, een app waarmee je korte filmpjes kan maken (met special effects) en daar krijg je dan van vrienden of 'openbaar', likes op. Kende ik nog niet. Maar steeds meer cliënten zijn er super enthousiast over. De likes verschijnen als zwevende hartjes in het scherm, ziet er super leuk uit. Dus waarom alleen met vrienden delen? Dan krijg ik maar weinig zwevende hartjes....
Je maakt een filmpje van een dansje, of je maakt op het filmpje een grapje, lekker veilig - thuis, op je kamer met alleen je telefoon. Wel wil je weten dat anderen dit ook leuk vinden.
Volwassenen, jij , ik, ouders zien hier ook wel groot GEVAAR staan. Alles wat online staat is voor eeuwig, filmpjes compleet uit de context kunnen voor rare situaties zorgen..
Een voorbeeld is er al: volwassen man pikt filmpje op van een meisje (basisschoolleeftijd) die op een grappige manier vertelt dat ze rijk is. De man zet het filmpje op Twitter en het meisje wordt compleet de grond in getrapt. Natuurlijk heel naar, maar uiteindelijk een vrij 'onschuldig' voorbeeld gelukkig. Hoe hier goed over te praten met je kind? Niet te bang maken maar ook duidelijk zijn..
Blijf vooral praten over social media, wat is echt en wat is nep. Houd in de gaten waar ze mee bezig zijn en geef aan wat er kan gebeuren online. Zoals met dit voorbeeld. Maar, het blijft lastig...
Liever tik tak kijken dan tik tok...

Naar buiten!

Tussen de buien door, en verkopen: wilt u lootjes? Wilt u kinderpostzegels? Voor het goede doel ...? Wat is het goede doel? Nieuwsgierig of het kind het uit kan leggen aan mij. Voor dakloze jongeren... en wat betekent dat dan? Die hebben geen huis waar ze wonen. Het kind kijkt mij met grote ogen aan? En waar slapen ze dan? We praten over de opvang in Nederland.
Ouders vragen of ik wel zeker weet of ik het wil, want er komen vast zoveel kinderen vragen. (dat valt best mee), en kinderpostzegels vind ik ook leuk om uit te zoeken. Dit jaar met bloemenzaadjes, pleisters, een tas, en waar zijn de zegels? We schrijven nog wel kaartjes, maar plakken niet meer zoveel postzegels. Bedankt, ik wacht tot mijn kaarten met bloemzaadjes thuisgestuurd worden! Dat ging wel anders toen ik zelf kinderpostzegels liep, haha. Voel ik me al een beetje oud? Toen liep je rond met een portemonneetje met geld en ging je later ook weer de pakketjes afleveren. Nu controleren (vaak) de ouders de ingevulde briefjes nog een keer, hebben de buren goed hun adres en rekeningnummer opgeschreven? Anders krijgen ze straks niets!

Net na de vakantie

"En nu weten we het even niet meer." Is wat deze ouders aangeven bij de eerste evaluatie. School is net weer gestart. Hoe gaan we op een goede manier verder? Hoe pakken we de doelen aan? Het lijkt even of de begeleiding niet brengt wat we hopen. We willen graag vooruit. Ook de grote instelling waar ouders extra ondersteuning van krijgen weet niet hoe verder 'we staan open voor alles'. We zien nog niet dat het kind zich beter voelt. Samen denken we na, hoe dan wel? 

Wat gebeurt er nu? Hoe loopt het op school? Daar zien we toch dat het kind stappen maakt. En... Ohja, toen vertelde het kind uit zichzelf dat het moeilijk was, er werd om hulp gevraagd. Soms zit het ook in deze kleine stapjes. Misschien willen we samen te snel? Wat zien we nog meer? Door thuis meer structuur te bieden is er meer rust, fijn - is er dan misschien ook meer ruimte voor oefenen, groeien en bloeien?!
De pas op de plaats, ik overleg met mijn supervisor - promovenda op IMRO beweging-als-houvast. Wat gaat er goed? En hoe bouwen we dat uit? Zien we verbinding, onderscheid? Soms is het moeilijk voor het kind om op een fijne manier te verbinden - kijk hier ben ik! Met aansluiten vanuit mij, initiatief belonen en soms wat eigen initiatief... Dat gaan we inzetten, samen plezier maken, genieten, en dan komt het groeien en bloeien! Veel plezier!

Trots

Na 160 km wandelen mocht ik het kruisje van de Nijmeegse 4daagse in ontvangst nemen. Het was heerlijk weer, maar toch een zware tocht, waarbij mijn lijf wel aangaf dat ik best veel had gelopen. Doorzetten en focussen op wat goed gaat. En nu: heel trots op mezelf!
Trots op wat je bereikt (hebt) en wie je bent. Iedereen is anders en mag er zijn. Laat zien wie je bent, op een boot in Amsterdam, tijdens roze woensdag, roze maandag; maar ook op elke andere dag. Jij bent jij, en dat is oké!
Bij kinderen geven we snel aan: "ik ben trots op jou" , mooi om te zeggen, maar voor kinderen die nog kunnen groeien in zelfvertrouwen is het net wat ombuigen van deze zin beter : "je mag trots zijn op jezelf". Zo kun je je kind helpen om op een positieve manier over zichzelf te denken.
Als de moed je in de schoenen zakt, kun je de eerste stap zetten!