Snelle roltrap

"Soms lukt het helemaal niet zo goed", vertelt het jongetje naast mij aan tafel. "Ik probeer die som te maken en ik krijg het niet voor elkaar. Dan zie ik buiten iets, of kletsen er andere kinderen of moet ik ineens aan dat speelgoed poppetje denken." Samen zijn we aan het tekenen. We tekenen een groot hoofd. "Wat zit er allemaal in?", vraag ik hem. Hij begint te tekenen en vertellen: "Nou de som zit erin, helemaal door elkaar, de meester die streng kijkt en zegt dat ik moet beginnen, en een band. Het is een soort roltrap waar op elke tree dingen staan waar ik aan moet denken. M'n voetbal die lek is, mijn lievelingsknuffel, andere kinderen die niet willen spelen met mij, het glow in de dark popje. Die roltrap gaat steeds sneller lopen en er komen steeds meer spullen op, wat ik allemaal niet weet wat ik moet." Wauw, wat een uitleg krijg ik van deze jongen. "Dan is het wel heel moeilijk om de som te maken!" Ik help hem met het maken van een STOPknop, die zit op elke roltrap. Hij duwt de knop in en streng zegt hij dan tegen de spullen "Jullie gaan naar huis en meteen stoeltje rust doen!" Stoeltje rust is een oefening die jezelf rust kan geven, deze jongen oefent er zelf ook mee. Met een grote glimlach kijkt hij me aan "Pfieuw, nu kan ik zélf de som maken!"

Scoren

2+1+2+0+1+1+ ..... optellen, normscores uitrekenen, percentiel bepalen. Het liefst doe ik de begeleiding, veel interessanter dan het afnemen van onderzoek. Strakke handleiding, scores berekenen en veel getallen. Op basis daarvan een advies uitspreken. Persoonlijk ben ik liever aan de slag, op pad met het kind. De jongere verder helpen, oplossingen bedenken, samen eruit komen. Maar nu is het toch even meer binnen zitten en scores uitrekenen, verslagen schrijven. Soms blijf ik hangen en staar dan naar buiten, lekker zonnetje, kan ik niet even...
Ik probeer me weer te focussen. Dit kind werd aangemeld omdat het 'zo lastig is in de klas, altijd aan het klieren is'. Na wat rekenen blijkt dat het kind boven de 135 scoort op de intelligentietest. Misschien is het niet echt klieren, meer vervelen - dit kind weet denk ik niet goed hoe hij het aan moet pakken. Ik kan hem daar wel bij helpen, daarnaast een gesprekje op school dat zorgt voor meer duidelijkheid.
Het volgende kind werd aangemeld omdat 'er steeds ruzie was met leeftijdgenoten. Samen spelen lukt niet. Zij deed het steeds.' Bij een opdracht over gevoelens (een meisje kijkt blij maar heeft een wond op haar been en een gescheurde broek) snapt dit meisje niet wat er aan de hand is. "Hoe kan dat nu?" Iets voelen en iets anders laten zien in je gezicht.... Bij de analyse snap ik het gedrag van dit meisje steeds beter. Eigen gevoelens zien en begrijpen is nog lastig voor haar, dit bij de ander zien is helemaal een opgave. Haar hierin begeleiden en de omgeving uitleg geven kan hen verder helpen.
Met deze inzichten kan ik goed aan de slag, samen met het kind en de omgeving verder, oplossingen bedenken en er samen uitkomen! Zo kan onderzoek mooi ondersteunen richting begeleiding.

samen DOEN

Vaak vertellen we wat het kind moet doen, of leren we het kind wat deze moet doen. Meestal gebeurt dan niet wat je wil. "Hij luistert niet"; "zij kiest haar eigen pad"; "ik heb het al honderd keer gezegd". Hoe kan ik wel doordringen tot mijn kind?
Ik vond op internet een mooie quote: 'vertel het me, en ik vergeet het, leer het me en ik onthoud het misschien, betrek me en ik leer' (Benjamin Franklin). Naar mijn idee wil deze Amerikaanse president duidelijk maken dat eenrichtingsverkeer vaak niet werkt. Bij zeggen en leren krijg je vooral veel input. Als je betrokken wordt dan kun je meedenken.
Doordat je betrokken wordt krijg je een groter gevoel van autonomie en verantwoordelijkheid. Je wordt aan het denken gezet. Ook bij kinderen heeft dit een positief effect, en misschien komen er wel hele leuke oplossingen uit een overleg!
Om uit te proberen als je onenigheid hebt met je kind, ga op een rustig moment samen zitten en geef aan: 'kun je me helpen met oplossen? Steeds gebeurt .... en ik weet niet hoe ik duidelijk kan maken dat ik dat niet leuk vind. Wat zou goed zijn voor pappa/mamma om te doen?

(Aan)Voelen

Als je je best maar hebt gedaan. Dan is het niet erg dat het niet gelukt is. Maar vaak lijkt het dat dat niet (goed) genoeg is. Hard werken, door werken en nog harder werken om je doel te bereiken. Of misschien niet je eigen doel, maar de druk die je vanuit een ander voelt. Wat je zelf voelt kun je aan de kant schuiven. Maar is dit wel een goed idee? Soms kun je best even negeren wat je voelt, maar op langere termijn loop je zo jezelf voorbij. Volgens het CBS zijn er in Nederland nu al 100.000 mensen van onder de 35 met een burn-out. Opgebrand. Geef jezelf de regie terug, houd je hoofd koel!
Met kinderen/jongeren oefen ik hier ook veel mee. Eerst bedenken wat je zelf wilt: wat vind ik belangrijk? Wat wil ik anders doen? Hierna oefenen om je eigen doelen te bereiken. Bij oefenen hoort ook rust, een pauze. Je hoofd leegmaken. Fluister je zorgen in je hand en gooi ze het raam uit, schrijf je zorgen op papier en verscheur het. Haal een frisse neus, ga minstens een half uur naar buiten.
En bedenk helpende gedachten voor als je hoofd toch even op hol slaat in het negatieve:
Je bent goed genoeg. Je doet je best. Niet perfect is ook oké !

doelen stellen

Aan het begin van het behandelingstraject ga ik altijd even zitten met de cliënt, en vraag wat er goed gaat, hierna vraag ik wat er niet goed gaat en vervolgens geef ik aan dat we samen gaan bedenken: en wat nu? Zo komen er bijna altijd doelen uitrollen waar ook het kind achter staat. Een mooi begin voor behandeling! Pas wilde ik bij een cliënt afsluiten, het gaat erg goed met haar, mijns inziens heeft ze grote stappen gezet en lukt het haar nu om haar angst te reguleren zodat zij naar school durft. Het meisje zelf vindt dat het heel goed met haar gaat. Wel gaf ze aan dat ze 'nog niet klaar was'. Ik snapte even niet zo goed wat ze bedoelde. Ze gaf aan dat ze samen met vriendinnen nieuwe doelen had opgesteld: vaker wat zeggen tegen onbekenden, elke dag een grapje maken, elke dag drie complimenten aan anderen geven, ... 'Net zoals wij dat samen deden, zodat het steeds een beetje beter gaat.' Wat mooi dat ze dat zelf zo oppakt, een meisje van 16 die de inhoud van zelfhulpboeken zelf heeft uitgedacht! Wel waarschuw ik haar voor het hoog leggen van de lat. Hoeveel verwacht je van jezelf? Wat mooi om zo verder te kunnen praten!

Goede voornemens

Vol goede moed beginnen aan het nieuwe jaar; mijn goede voornemen om nog meer kinderen, jongeren en hun ouders op (de positieve) weg te helpen, de steun in de rug te geven die ze nodig hebben. Wat zijn jouw goede voornemens? Veel mensen maken een lijstje. De valkuil bij goede voornemens is vaak dat het:

- te groot is,
- alleen gaat om wat niet meer mag,
- je steeds in het presteren in plaats van oefenen zit.
Beter is om:
- tussen doelen te maken naar je hoofddoel toe,
- positief te formuleren (geen niet in het voornemen),
- oefenen ook mee te nemen. Het is belangrijk om te blijven ontwikkelen, te blijven leren.

Leren en oefenen bijvoorbeeld door je te laten inspireren door TED talks. Ik zag een TED talk van Eduardo Briceno over "hoe je beter kunt worden in de dingen die je belangrijk vindt". Eduardo noemt dat we vrijwel continue in de presteer modus zitten, beter is om ook een oefenzone te creëren. Hierin mag je fouten maken, kun je verbeteren. Vervolgens kun je dit laten zien op het moment dat het om presteren gaat. Door jezelf de mogelijkheid te gunnen om te leren kun je op lange termijn beter presteren.

Fijne feestdagen!

Bijna vakantie, bijna 2018! Terugkijken en vooruit kijken. Het is een mooi jaar geweest waarin bureau GOAL veel kinderen, jongeren en hun ouders heeft kunnen helpen om stappen te zetten in een positieve richting, denken in oplossingen in plaats van in problemen, samen doen, van elkaar leren, elkaar beter begrijpen en meer gezelligheid thuis. Laten groeien en bloeien, soms bleek een diagnose niet (meer) nodig, soms bleek een diagnose heel erg helpend. Ook volgend jaar mag GOAL voor kind en ouder weer vergoede jeugdzorg bieden, de regio is zelfs vergroot van Arnhem-Lingewaard-Overbetuwe-Ede-Apeldoorn naar Nijmegen. Volgend jaar dus hopelijk nog meer kinderen, jongeren en hun ouders die ik verder kan helpen.
1 januari is voor veel mensen de reden om goede voornemens te bedenken. Om je op weg te helpen deze voornemens vol te houden met je gezin is het belangrijk om goede voornemens
- positief te stellen (wat wil je wel? In plaats van wat wil je niet?)
- te denken in kleine stapjes (ineens helemaal anders is niet haalbaar, bekijk wat kans heeft om te lukken)
- het doel concreet maken (wat wil ik precies?)
- samen met je kind/het gezin hierover nadenken en het doel maken.