Carnaval

Ridders, draken en prinsessen. Dit jaar helaas geen één door de straten. Dan binnen vieren? Met carnaval kun je zijn wie je wilt. 3 dolle dwaze dagen waar het allemaal niet uitmaakt. Of geven we toch onbewust sturing hierin? Kan een jongen bijvoorbeeld als prinses verkleed gaan?

Voor kinderen liggen alle opties open, zij zijn van nature onbegrensd. Wij laten hen - onbewust - opgroeien met een beeld van beperkte mogelijkheden. Vaak impliciet: wat voor speelgoed geef je je kind, welke activiteiten doe je samen, hoe praat je met je kind, wat laat je zien; en welke (carnavals)kleding krijgt je kind? Het verschil jongen / meisje is grotendeels cultuurgebonden. Vreemd ook eigenlijk, we gebruiken direct een verkleinwoord: meisje. Het is dus toch lastiger dan ik dacht, wij hadden ook een slinger hangen "hoera een jongen" en niet "hoera een jongetje". Wat kun je hier nu zelf aan doen?

Bewustwording is 1, probeer het verklein woord te vermijden en te spreken over jongens en meiden.
Wat laat je thuis zien? Wie kookt er, rijdt meestal in de auto, doet de was, doet de timmerklusjes en zet het vuilnis buiten? Beperk jezelf en elkaar niet in patronen.
Hoe praat je? Noem je jongens ook wel "lief" en meiden "stoer", zeg je "verliefd op een jongen worden" of "verliefd op iemand worden"?
Groepjes maken; niet op jongens of meiden, maar bijvoorbeeld op lengte, leeftijd, schoenmaat.
Welke verhalen zien en horen je kinderen? In de boeken, films, sprookjes die ze meekrijgen, niet-standaard tips op www.hebban.nl .
Het belangrijkste: laat je kinderen vrij hun gang gaan en laat ze merken dat ze altijd mooi en goed zijn.

Vrij naar het artikel "vrij opgroeien buiten de hokjes" uit Kiind magazine 18

Energie

Waar haal ik de energie vandaan? Weer een nacht vol huilen, sussen, wandelen, zingen, tranen van ons allebei. Mamma moet ook slapen, toe alsjeblieft. Is er iets? Volle buik en lege luier. Waar doe ik nu het beste aan? Ik probeer zelf steeds vroeger naar bed te gaan, en af en toe ook overdag te slapen als de kleine slaapt. Dan is het wat beter vol te houden.
Proberen je in te stellen op een gebroken nacht, niet op - ik kan slapen tot 8 uur. Dan is de klap nog groter. Opladen zonder slapen, misschien kan ik dat ook proberen. Mediteren, ontspannen, mindfulness. Ook zo kun je energie opdoen. Positieve energie, en je kunt er weer tegenaan. Een moment voor jezelf pakken, hoe klein ook. een paar kleine oefeningen ter inspiratie:
Schildpad: maak je zo klein mogelijk, ontspan helemaal. Stel jezelf voor dat je je als schildpad terugtrekt in je huisje. Doe dit 5 seconden. Kijk, de zon schijnt, lekker! Rek je helemaal uit, schildpad! Zet spanning op je armen, nek, buik..... Doe dit 5 seconden.
Olifant: ga op de grond liggen, ontspan je helemaal. Probeer je voor te stellen dat er een olifant door de kamer loopt, hij stapt op je buik. Maak je buik zo hard dat de olifant er niet doorheen zakt.
Vliegje: kijk recht voor je uit. Denk je in dat er een vliegje op je gezicht landt. Bijvoorbeeld op je wang. Probeer met je gezichtsspieren om de vlieg weg te jagen. O, nu landt hij op je voorhoofd - op je neus - op je kin...

Fijn om deze oefeningen alleen te doen, maar ook leuk om samen met je kind te doen. Kunnen jullie nog meer dieren-oefeningen verzinnen? Alles aanspannen, alles ontspannen!

Op naar 2021

Zullen we dit jaar snel achter ons laten. Zeker; het was een jaar vol zorgen, grote en kleine, dichtbij en verweg, alleen over ons gezin en over heel Nederland. Waren het kraamtranen of tranen vol verdriet. Het verschil weet ik niet precies. Een emotioneel jaar. Maar voor ons ook een prachtig jaar, we zijn pappa en mamma geworden van een gezond kereltje.
Hoe om te gaan met al die verschillende emoties? Lastig, erover praten met anderen en soms ook juist even alleen op de bank zitten - helemaal niks - of met een fijn tijdschrift. Energie opdoen, omdat dat niet altijd meer kan zoals je wilt. En toen las ik opeens extra veel over emoties. 
Een artikel over Marc Brackett. Hij maakte een 'mood meter', de gevoelsmeter. Hierin staan alle gevoelens beschreven die je kunt hebben. In het diagram staan ze uitgelijnd naar prettig - onprettig en veel energie - weinig energie. We flipperen vaak maar wat, is het niet fijner als je beter kunt omschrijven waar je bent en waar je heen wilt gaan? Hoe krijg ik meer energie? Is vooral mijn persoonlijke vraag.
Bij het vergroten van je emotionele intelligentie kun je dat soort vragen makkelijker en sneller beantwoorden, omdat je meer inzicht hebt in je emoties. Vul in het schema in hoe je je voelt, je ziet direct waar je ongeveer staat in het 'emotielandschap' - en waar wil je dan naartoe? Door je inzicht hierin te vergroten, gaat dat steeds makkelijker. Elke dag even voor gaan zitten, invullen en zo word je steeds beter in herkennen, labellen en reguleren van emoties. Zowel voor kinderen als volwassenen goed te doen.
Dat is een goed voornemen! Een mooi uiteinde gewenst en alle goeds voor het nieuwe jaar!

Kiekeboe

 Hier ben ik! Verstoppertje spelen, schaterlachen als ik mijn handen voor mijn gezicht weg haal. Nog een keer! Nog een keer! Achter een kussen op de bank, en... kiekeboe - we lachen allebei. Lekker weggedoken in ons eigen coconnetje, even niet denken aan de onzekere tijden buiten. Ik denk weleens, wanneer zouden we weer terug gaan naar normaal? Wanneer kan onze kleine je 'zomaar' een knuffel geven? Ik merk dat ik er soms gestrest van raak, en zie dit ook bij ouders om mij heen. Laten we dat wel of niet aan onze kinderen merken?  Is het verstandig om je kinderen te laten delen in jouw negatieve gevoelens? Of moet ik de vraag andersom stellen: Is het verstandig om verstoppertje te (blijven) spelen? Niets te laten merken van je gevoelens?
Onderzoek wijst uit dat kinderen heel snel doorhebben dat er iets aan de hand is, we zijn dus niet zo goed in het verstoppen van onze gevoelens. Kinderen worden er onzeker en zenuwachtig van als ze merken dat er iets aan de hand is, en wij als volwassene(n) dit proberen te verbergen. Kinderen krijgen hier juist meer stress van, voelen zich minder met hun ouders verbonden en meer op zichzelf (: ze voelen zich eenzamer). 
Verstoppertje spelen werkt dus niet, maar hoe pak je het goed aan? Probeer, aangepast naar de leeftijd van je kind, te vertellen hoe je je voelt. Zeg het rustig en begrijpelijk, zo geef je je kind de ruimte om te reageren en een gesprekje te beginnen over jouw gevoel, zijn/haar gevoel en hoe je hiermee om kunt gaan. Zo leer je je kind direct dat het wegstoppen van gevoelens/emoties niet hoeft. Van die manier van verstoppertje spelen wordt namelijk niemand beter.

Vrij naar VolgensPont, Ouders van Nu 13/2020

Gebaar je mee?

Dit is het gebaar voor mamma, dit is het gebaar voor pappa; dit betekent drinken, dit betekent plassen. Dankjewel en alsjeblieft. Al eerder volgde ik bij Kentalis een cursus 'Nederlands ondersteund met gebaren'. Zo kan ik in mijn werk snel en makkelijk visueel maken wat ik zeg. Stop (gebaar) we zijn klaar (gebaar). Zowel praten als het gebaar maken, zo kan het kind informatie sneller oppakken, want de informatie wordt zowel verbaal als non-verbaal aangeboden. Vanuit wetenschappelijk onderzoek aan de Radboud Universiteit blijkt dat gebaren de taalontwikkeling stimuleren. Het kind kan snel(ler) begrijpen en ook terug praten. De wereld wordt wat beter te begrijpen.

Onze kleine man, nu vier maanden oud, is druk bezig om de wereld te begrijpen, om duidelijk te maken wat hij wil aan ons. Veel huuuu, hoooo, hihi. Ik probeer hem te begrijpen, maar kijk hem vaak niet begrijpend aan. Ik praat met hem en gebaar: kom je? (gebaar twee uitstekende handen). Mamma (twee keer op je wang tikken met vlakke hand). Hij kijkt aandachtig. Hij speelt lekker in de box, begint dan te roepen, huuuu huuuu - ik loop naar de box toe en vraag wat er is - hij strekt zijn armpjes naar mij uit. Kom je? Hij vraagt het zomaar, zonder iets te zeggen! Ik ben benieuwd wanneer hij (gebarend) antwoord geeft!

Zelf ook oefenen? Op youtube staan veel filmpjes waarin gebaren voor worden gedaan; gratis te downloaden zijn de kindergebaren app en de gebarenwoordenboek app van het Nederlands Gebaren Centrum. 

Gebaren in liedjes; veel herhaling en het spelelement worden nog sneller opgepakt door je kind.

Ontwikkeling en opvoeding

Weer de trap op, de slapkamer in; dikke tranen, brullen. Ik wil niet slapen. Geruststellen, muziekje aan en naar beneden. Maar, ik hoor hem alweer. De trap op, speentje geven, terug naar beneden. 's Nachts, slapend bij ons op de kamer, gaat het verder. Speentje erin, lieve rustige woordjes, een liedje zingen; het wil allemaal even niet. De dag erop wrijf ik de slaap uit mijn ogen tijdens de intervisie. We bespreken verschillende (wetenschappelijke) artikelen uit vakbladen waarbij opeens mijn oren wijd open staan als een collega een artikel bespreekt over pedagogiek en antropologie. "... acht uur achter elkaar doorslapen, in een eigen bedje, in een aparte kamer, cultureel gezien een uitzondering is ..." . Ho, wacht even, dat "onze zoon niet sliep zoals wij wilden dat hij sliep, betekende niet dat er iets mis was met hem; het betekende gewoon dat hij nog niet klaar was om gesocialiseerd te worden in onze culturele manier van slapen." Meer kijken naar vanuit welke blik, welk denken de pedagogische praktijk is opgebouwd. Zien we het individuele kind, de ouders, en de maatschappelijke processen? Is dat normaal wel zo normaal.

Ik sta er nu bewust bij stil. De verwachting die wij hebben, de maatschappelijke norm. Is ons kind er klaar voor? Hoe kunnen wij hem hier wel bij helpen? Ook in mijn werk, de ander als perspectief te nemen. Vanuit de context van het gezin kijken, dat als perspectief te nemen. Leg eens uit, geef maar aan, en hoe kunnen we er voor jou passend mee omgaan?

Oja, er was een onweersbui gisterenavond, misschien was dat wel even heel spannend. Morgen proberen we het weer opnieuw, kom maar - een extra dikke knuffel van mij voor jou.

Is dit goed, doe ik het goede

Daar is hij, onze kleine man. Wat een klein wonder. Als vanzelf ontfermen we ons over hem. Zo mooi, zo klein, eigenlijk niet te beschrijven hoe blij we met hem zijn! Helaas zitten we wel nog even in het ziekenhuis, krijgen advies en tips over verschonen, slapen, verzorgen, eten, opvoeden. Van de één zus, van de ander zo, dit werkt goed. Dat mag niet (meer), zo is gevaarlijk, dat kan je beter ....

Thuis krijg je opnieuw advies, de kraamverzorgster, verloskundige, huisarts, consultatiebureau jeugdarts, fysiotherapeuten maar natuurlijk ook familie, vrienden, buren, etcetera. We kijken elkaar aan, volgens ons is er geen onderwerp waar zóveel verschillende uiteenlopende (wetenschappelijke) onderzoeken, adviezen, tips en meningen over zijn als het onderwerp "baby's". Wat is goed? Doen we het goede?

Soms weten we het even niet, vragen het aan ons kindje, wat is er aan de hand? 

Daar zit het hem misschien wel in, de baby kan het nog niet uitleggen, zodat wij het kunnen begrijpen. Dat duurt nog even. Dan kan het kind duidelijk maken wat er aan de hand is, en kunnen wij begrijpen. Maar wat dan? In het NVO vakblad las ik een mooi artikel hierover: afstemmen. het belangrijkste is dat je probeert je kind te begrijpen. Begrip voor de (on)mogelijkheden van je kleine, ingaan op signalen van het kindje. Doe wat goed voelt voor jou als ouder, en voor jullie als (kersverse) ouders!